Op de vorige pagina heeft u de route gevolgd naar de lanceerinstallatie voor de V1's. We gaan nu daadwerkelijk naar de plek waar vandaan de V1's zouden worden gelanceerd (Nr.11. op de kaart hieronder). Ondanks dat er nooit een V1 is vertrokken vanaf deze plek, is het zo ingericht dat het daadwerkelijk lijkt alsof het ooit plaats heeft gevonden. Op de (kortere) lanceerslede staat een zeer goed gelijkende replica van een V1.

Achter de V1 ligt een 'plunger', een zwarte cilinder met rode 'doppen'. Op de 'plunger' is de omgekeerde 'haaienvin' te zien die de V1 naar voren duwde. Naast de lanceerinstallatie staan informatieborden hoe de V1's eruit zagen en afgeschoten werden. Hier zien we ook een tekening van hoe het karretje (dat in Nr. 5. is te vinden) met de compressie achter de lanceerslede staat om de 'plunger' naar voren te schieten die de V1 daadwerkelijk lanceren moest.

Niet alleen werden de schadelijke stoffen weggespoeld na de lancering. In de naastgelegen afgebrokkelde muur zitten ook nog de restanten van het afzuigsysteem om schadelijke dampen af te zuigen.

Op relatief korte afstand, een tiental meters, is een kleine bunker vanwaaruit de V1 werd afgeschoten. De bunker is toegankelijk om van binnen te bekijken, ook al is er weinig meer te zien dan het kale beton. Van een eventuele lanceerknop zijn geen sporen meer. Om eventuele schadelijk zaken buiten te houden was er een dikke laag glas voor de kijksleuf aangebracht. Tegenwoordig is dit een stuk plexiglas.

Na het assembleren van de V1's (nr.3) en het opslaan in de overdekte tunnel (Nr.4) was het noodzakelijk om het magnetische kompas te kalibreren. Hiertoe werd de V1 overgebracht naar het kalibratie gebouw (nummer 13 op de kaart). Om verstoring van het instellen te voorkomen, was er geen metaal verwerkt in het gebouw.

Na het plaatsen van de vleugels aan de V1 werd het projectiel via een katrol aan een houten balk opgehezen. De neus stak naar de voorzijde. De staart hing daarbij boven een 'halve cirkel' waarbij de centerlijn precies in het midden daarvan moest wijzen. Via luchtdruk werd het kompas afgesteld waarbij de gyro's ontzien werden. Na het instellen van de automatische piloot, de koers en hoogte, via knoppen in milibars, werd de gyroscoop vastgezet zodat deze niet meer veranderden tijdens het vervoer naar de lanceerinstelling.

Het anti-magnetische gebouw is het laatste gebouw op onze wandeltocht door het parkje. Als u nog niet het pad bent ingegaan waar de geassembleerde V1's werden opgeslagen (No.4. op de kaart), raad ik toch aan dit even in te lopen. Hier zijn ook nog twee bomkraters aangegeven. Zoals al eerder aangehaald, deze opslag is nooit voltooid met een verstevigde constructie als dak over het pad.

In totaal waren er drie opslagtunnels gepland maar, zelfs deze waar u zich op bevindt, werden niet afgebouwd. De opslag was 80 meter lang, met een breedte van 4.30 m. Het eerste stuk liep in een bocht, maar werd vervolgens een lang recht stuk. De bocht moest bij een bombardement de opgeslagen V1's beschermen tegen naar binnen slaande scherven. Na de bocht konden er tien V1's achter elkaar opgeslagen worden.

Als u weer terug gekeerd bent op de parkeerplaats, en u bekijkt het grote informatiebord nogmaals, dan valt een foto op van een man, Michel Hollard. Er wordt enige uitleg gegeven, maar een beetje meer duidelijkehid kan geen kwaad. Michel Hollard was een Franse ingenieur, werkzaam in het Franse verzet. In 1941 trok Hollard voor het eerst door het verboden grensgebied tussen de Franse Vrije Zone en de Zwitserse grens, om zijn diensten aan te bieden bij de Britse ambassade in Bern.

Links: Michel Hollard

Niet wetende wie hij was, was de ontvangst terughoudend en koel. Bij de tweede ontmoeting hadden de Britten Hollard onderzocht wie hij was, en werd hij een stuk hartelijk verwelkom. Vervolgens richtte Hollard de spionagegroep Réseau AGIR op welke rechtsreeks onder de Britse Secret Intelligence Service viel. Hollard zijn groep maakte verslagen van ondermeer V1 lanceerinstellingen en groeide uit tot de meest betrouwbare verzetsgroep met betrekking tot gegevens. Via 49 voettochten door weer en wind bracht hij de gegevens naar Zwitserland.

Maar op 5 februari 1944 ging het mis toen Hollard met drie van zijn agenten gearresteerd werden in een café in Parijs. Na martelingen kwam hij terecht, via Fresnes, in het concentratiekamp Neuengamme. Uiteindelijk ging Hollard met honderden anderen op transport om aan boord te gaan van de 'Thielbek', een gevangeneboot. Op bevel van Himmler zouden de gevangen worden geëxecuteerd. Door tussenkomst van Graaf Folke Bernadotte, vicevoorzitter van het Zweedse Rode Kruis, welke door de Britse inlichtingendienst geïnformeerd was dat Hollard aan boord was, begon een zoektocht, maar kon hem niet vinden. De graaf pleitte op 20 april 1945 dat "alle Franstalige gevangenen zouden worden overgeplaatst naar een ander schip", de Magdalena. De Thielbek vertrok zonder de Fransen. Op 3 mei werd de Thielbek tot zinken gebracht tijdens een aanval door de Britse RAF. Van de 2800 man aan boord, overleefden slechts 50 deze ramp.

De hoge Britse generaal Sir Brian Horrocks noemde hem, "the man who literally saved London", vanwege zijn nauwkeurige aanwijzingen waarop V1 lanceerinstallaties gebombardeerd konden worden. Na de oorlog werden vele onderscheidingen aan Hollard overhandigd, waaronder de Britse medaille de 'Distinguished Service Order' en de Franse 'Commandeur de l'ordre de la Légion d'Honneur', de Croix de guerre, 1914–1918', de Croix de guerre, 1939–1945, en de Médaille de la Résistance. Op 16 July 1993 overleed Michel Hollard op 95 jarige leeftijd.

En zo zijn we aan het einde van de wandeling van het V1 park, Val-Ygot gekomen. Wij vonden het meer dan de moeite waard en de vrijwilligers die het onderhouden verdienen alle complimenten, want het ziet er allemaal prima verzorgd uit! Komt u in de buurt, ga er beslist eens kijken,...

GA TERUG

---