Otto Skorzeny wordt geboren op 12 juli 1908 in Wenen, Oostenrijk. Hij bezoekt de Universiteit van Wenen. In die periode sluit hij zich aan bij een schermvereniging. Hij loopt daar een zogenaamde 'ere-wond' op dat een litteken achterlaat op zijn gezicht. In de jaren twintig wordt hij lid van de Nazi Partij en sluit zich aan bij de SS. Gedurende de Tweede Wereldoorlog bewijst hij zich meerdere malen. Zijn promoties volgen elkaar snel op. Skorzeny was betrokken bij de invasie in Nederland en Frankrijk, de invasie in de Balkan en de veldtocht in Rusland. Eind 1941 raakt hij hier gewond en keert terug om te herstellen.

Voor het grote publiek doet Skorzeny van zich spreken in september 1943 als hij tijdens een gedurfde actie met zweefvliegtuigen de voormalige Italiaans dictator Benito Mussolini bevrijd uit Hotel Albergo Rifugio (het huidige Hotel Campo Imperatore) en deze in een Fieseler Storch uit gevangenschap weg vliegt vanaf de berg Campo Imperatore, hoog in de Gran Sasso. En als Hongarije zich niet langer wil laten sturen door Duitsland en zich wil overgeven, kidnapped Skorzeny de zoon van de Hongaarse regent Admiraal Horthy en leidt een Duitse coup om Hongarije langer in de oorlog te houden aan Duitse zijde.

In oktober 1944 als Duitsland op alle fronten wordt terug gedrongen wordt SS Major Otto Skorzeny door Hitler gepromoveerd. Als Lt.Kolonel krijgt de Ween een nieuwe aparte opdracht mee van Der Führer met de codenaam 'Greif'. Hij zou met zijn eenheden tijdens het Ardennen Offensief ingezet worden om bruggen te bezetten in het Maasgebied vanaf Luik naar Namur. Dit zou gebeuren moeten met Duitse troepen die zich zouden voordoen als Amerikanen (of Britten) en zich zouden verplaatsen in buitgemaakte Amerikaanse voertuigen. Skorzeny had slechts vijf weken om 3300 man te voorzien van Amerikaanse uniformen en ze een basis training te geven als Amerikaanse GI. Hij zette zijn zinnen op, het liefst, 150 Sherman tanks, 32 pantserwagens, 200 vrachtwagens en 150 jeeps,... maar hij kon slechts twee ! Sherman tanks bemachtigen (die al snel uitvielen), twee pantserwagens en minder dan 100 vrachtwagens en jeeps. De rest van het voertuigpark bestond uit Duits materieel, vijf Panther tanks, twaalf pantservoertuigen en vijf aanvalskanonnen, omgebouwd tot 'Amerikaans' voertuig. Skorzeny verwachtte niet dat een enkele Amerikaan er in zou trappen,... of het zou een hele jonge onervaren moeten zijn, die heel ver weg stond,... en midden in de nacht!

Half november was zijn brigade nog op zoek naar 1500 Amerikaanse helmen. Ook de uniformen waren een ratjetoe aan stukken. Het meeste was zomerkledij voorzien van POW (Prisoner of War) emblemen. Skorzeny had een aantal van zijn commando's voorzien van Britse uniformen die gedropt waren voor de Nederlandse ondergrondse (dat geloofde men tenminste in Engeland, maar ze waren door het 'England Spiel' gedropt voor de Duitse spionnen in Nederland). Van de 2500 vrijwilligers voor de operatie spraken slechts 400 eenvoudig engels en slechts een stuk of 10 waren vloeiend in het Amerikaans accent. De rest kwam niet verder dan 'yes', volgens Skorzeny;...'Konden ze nooit voor een Amerikaan doorgaan, of een Amerikaan laten geloven dat ze met een GI van doen hadden,... niet eens een dove'. Hij trainde de mannen Amerikaanse manieren zoals, kauwgum kauwen, schelden, rondhangen en slenteren. Enkelen werden zelfs in POW kampen ondergebracht om de kleine finesses te leren. 44 Man die uitgesproken het beste 'Amerikaans' waren, zouden vooruit gestuurd worden voor de hoofdmacht uit. De hoofdmacht, Panzerbrigade 150 werd verdeeld in 3 aanvalsgroepen, Kampfgruppe X, Y en Z.

Skorzeny begon zich zorgen te maken over de 'rechtsgeldigheid' van de operatie met betrekking tot de 'verklede' manschappen. Hij vreesde dat zijn mannen bij gevangen neming als spionnen geëxecuteerd zouden worden. Duitse 'rechtsgeleerden' beweerden dat het binnen het oorlogsrecht viel zolang ze hun 'vijandelijke' kledij maar uit deden voor ze het vuur op zouden openen. Skorzeny wist dat hij in die 'strategie' weinig vertrouwen kon hebben.

Als in de vroege uren van zaterdag 16 december, 1944 de aanval wordt ingezet loopt de Panzerbrigade 150 gelijk hopeloos vast bij de opgeblazen brug bij Losheim. Met uren vertraging realiseert Skorzeny dat zijn troepen nooit die verrassingsacties kunnen maken die van tevoren gepland waren. Zodra de ruimte daar is stuurt hij de jeep teams en zeven andere voertuigen vooruit om toch de nodige verwarring te creëren onder de geallieerde troepen. Eén team verandert de bewegwijzering bij het kruispunt van Mont Rigi in de ochtend van de 17de december. Hierdoor neemt het 16de Regiment van de 1st US Infantry Division de langste route naar Waimes.

Een ander team wist Malmédy binnen te dringen en zelfs in een cafe een glas te drinken met een Amerikaanse GI. Dit team bracht rapport uit dat er alleen maar service eenheden in Malmédy waren en dat deze zich terug zouden trekken. Deze informatie zou leiden tot een aanval van de eenheden onder leiding van Skorzeny op Malmédy. Een ander team wist zoveel onrust te zaaien onder passerende Amerikanen dat deze besloten terug te keren. Er was ook een team dat de telefoondraden wist te knippen tussen de hoofdkwartieren van Hodges en Bradley. Eén groep wist daadwerkelijk de Maas te bereiken. Maar er waren ook tegenslagen. Een commando die zich wilde overgeven aan de Amerikanen kwam er achter dat hij tegen een MP sprak die ook tot Skorzeny's commando's hoorde. Om dit soort zaken te voorkomen was er een serie van herkenningstekens bedacht om aan te geven dat die tot de 150ste Panzer Brigade behoorde. Hun voertuigen droegen kleine gele driehoeken en die kanonnen voerden hadden deze wapens op 'negen uur' staan. Overdag droegen de manschappen een roze of blauwe sjaal, bij nacht flitsten ze met rode of blauwe lichten. Toch vielen Skorzeny's teams op. Amerikaanse jeeps hadden meestal maar twee personen aan boord, terwijl Skorzeny's teams met vier man rond reden. Toen de Amerikanen op de hoogte waren van het achter de linie werken door Duitse commando's werden de Amerikanen erg voorzichtig. Maar de commando's maakten meer fouten. Eén team durfde om 'petrol' te vragen bij een brandstof opslag,... ze hadden naar 'gasoline' moeten vragen! Deze groep werd gevangen genomen. Een team in buitgemaakte mechanische kanonnen van het Amerikaanse 14th Cavalry bereikte Poteau. Daar werden ze tegen gehouden door het 7th Armoured Division. De Duitsers riepen dat ze van het 'E Company' waren. De Amerikanen openden gelijk het vuur,... Cavalerie eenheden van de Amerikanen werden aangeduid als 'Troops'.

Op 18 december naderde een jeep een wegversperring van Company B. Er zaten vier soldaten in en nog twee op de motorkap. In het avondlicht probeerde iedereen de kentekens te lezen op de naderende jeep. Toen ze het opschrift 106 (106th Infantry Division) zagen wisten ze dat ze met een vals voertuig te maken hadden. Plots sprong één van de mannen van de motorkap en schreeuwde dat het Duitsers waren. Ook de ander sprong van de motorkap en zette het op een lopen. De Duitse 'Amerikanen' schoten op de vluchtende mannen. Een machinegeweer opende het vuur vanaf de wegversperring op de jeep. Eén Duitser sneuvelde en de rest werd gevangen genomen. De twee op de motorkap bleken gevangen genomen Amerikanen te zijn.

Eén team bracht het Amerikaanse hoofdkwartier met een enkele zin in de hoogste staat van paraatheid. Op 17 december werd een jeep aangehouden bij Aywaille. De inzittenden wisten het juiste wachtwoord niet. Volgens hun papieren waren het 'Charles W. Lawrence', 'Clarence van der Wert' en 'George Sensenbach'. Ze bekenden dat ze Duitse infiltranten waren die behoorden tot een enorme grote eenheid die achter de linies opereerden van de Amerikanen. Hun werkelijke namen waren Günther Billing (21), Manfred Pernass (23) en Wilhelm Schmidt (24). En toen volgde de zin die het Amerikaanse leger met diepe angst zou vervullen. Wilhelm Schmidt vertelde zijn ondervragers dat er een eenheid van 200,... neen 300 para's onderweg waren naar Parijs om Eisenhower gevangen te nemen. Het Amerikaanse leger raakte in een paranoïde staat. Wachtwoorden werden niet meer vertrouwd, bij blokkades werden de meest vreemde vragen gesteld,... 'wat was de naam van President's Roosevelt's hond?',... 'Met wie was Betty Grable getrouwd?',... en de nodige vragen over baseball ! Twee Amerikaanse soldaten sneuvelden bij wegversperring door eigen vuur vanwege deze infiltraties door Skorzeny zijn commando's. Eisenhower moest zijn villa buiten Parijs verlaten en kreeg huisarrest in zijn hoofdkwartier te Versailles wat hem tot waanzin dreef.

De drie Duitse 'Amerikanen' werden op 23 december achter de Amerikaanse barakken te Henri-Chapelle geëxecuteerd als spionnen. Terwijl de andere twee zwijgend hun lot ondergingen, riep Gunther Billing zijn Führer aan. Na de oorlog werden de drie spionnen begraven, naast 39.000 andere Duitse militairen, op de militaire begraafplaats te Lommel.

Ook 15 anderen van de Skorzeny commando's werden gepakt en gedood door de kogel. Drie teams wisten terug te keren.

48 Uur na het begin van de aanval realiseerde Skorzeny dat een eventuele doorbraak zou mislukken. Hij drong bij Dietrich aan zijn Panzerbrigade 150 als een 'normale' eenheid in te zetten. Omdat Malmédy licht bewapend was (volgens een infiltrant van één van zijn teams) werd een plan opgesteld om op 21 december deze plaats aan te vallen. Helaas voor Skorzeny waren er ondertussen Amerikaanse versterkingen gearriveerd in Malmédy.

Om 03.30 uur begon de aanval door Kampfgruppe Y van één kant en Kampfgruppe X, met vijf Panthers vermomt als M-10 tank destroyers, vanaf de andere kant van Malmédy. Kampfgruppe Y werd terug gedrongen door de Amerikaanse artillerie, maar X wist de brug over de rivier de Warche te bereiken. Het gevecht duurde enkele uren, en één panther wist zelfs de overkant van de brug te bereiken. Maar alle Duitse tanks werden één voor één uitgeschakeld.

Die avond werd ook Skorzeny door een granaat scherf getroffen en verloor bijna een oog. De volgende morgen werd er een nieuwe aanval ingezet door Kampfgruppe Y op Malmédy, waarop de Amerikaanse genie de bruggen liet springen.
Door slechte communicatie dacht de Amerikaanse luchtmacht dat Malmédy gevallen was en bombardeerde de stad driemaal, waarbij 300 burgers omkwamen en een onbekend aantal Amerikaanse soldaten.