DE DRAMATISCHE
VERANDERING
B-17E Flying
Fortress
Terwijl de B-17C en D type goed opereerden op hoogtes
tussen de 20-en 30.000 voet (7 tot 10 km), bleek voor
strategisch belang een hoogte van 36.000 voet een betere
verdediging met zich mee te brengen. De B-17 die tot dan de
basis vormde werd geheel herzien en Boeing introduceerde Model
2990. Wat gelijk in het oog sprong was het enorme kiel en
staartvlak, het stabilo liep bijna tot de helft van de
bommenwerper. De bewapening was geheel gewijzigd. Meest
opvallende was de draaibare Sperry geschutskoepel op de rug,
achter de cockpit, de staartschutterspositie, 'stinger' en de
draaibare Bendix geschutskoepel onder de romp die op afstand
bediend werd.
De Sperry rugkoepel en de Bendix
onder de romp (met en zonder beschermkap)
Deze geschutsposities en de twee aan ramen aan de
achterzijde en die in de neus waren allen voorzien van de
Browning .50 machinegeweer. Woog de B-17C 22.520 kg, de nieuwe
versie van Boeing woog door alle veranderingen 24.494 kg,
waardoor de kruissnelheid terugliep naar 338 km/u, terwijl de
B-17C een snelheid had bereikt van 515 km/u! Eigenlijk was een
nieuwe naam gerechtvaardigd, maar Boeing was trots op de
Flying Fortress en de aanduiding B-17 werd aangevuld met een
'E'. Een moeizaam contract voor de B-17E voor 277 toestellen
werd verkregen in augustus 1940, later aangevuld tot een extra
235 B-17E's. De eerste B-17E, de 41-2393, werd uit de fabriek
gerold op 27 september 1941.
Het prototype van de
B-17E, de 41-2393
In december 1941 werden de eerste B-17E's afgeleverd aan de
USAAF waarop de B-17D's en de enkele B-17C werden vervangen
vanaf januari 1942, het eerste bij het 19th Bombardment Group
en de nieuwe 7th Bombardment Group die opereerden in de Stille
Oceaan, met name Nederlands Indië en Australië.
B-17E, 41-2504 van de
6th Air Force in 1943
Tijdens de productie werden er aanpassingen doorgevoerd aan
de B-17E, zoals het vervangen van de Bendix koepel onder de
romp voor een bemande Sperry 'Ball-turret' (vanaf het 113de
produktietoestel). Maar ook in 'het veld' werd er het nodige
aangepast, met name aan de voorzijde, waar extra bewapening
gewenst was.
De zeer krappe positie
van de Sperry 'Ball-turret'
Van de in totaal 512 stuks gebouwde B-17E, gingen er 45
naar de RAF, die daar onder de naam Fortress II bekend stond.
De Britse onderzoekers waren niet overtuigd van de enorme
verdediging die de B-17E met zich meedroeg. De staartschutter
zat te krap, en de balkoepel aan de onderzijde was voor de
Britten totaal zinloos vanwege de 'rare' positie,ook voor de
schutter. Deze werden gelijdelijk verwijderd. De Fortress II
werd voornamelijk ingezet bij Coastal Command vanaf augustus
1942.
Twee B-17E's van de
tweede productielijn. Origineel voor de RAF
maar weer
toegevoegd aan de USAAF, let op de RAF
'fin-flash'.
Fortress IIA, uitgerust met de ASV radar, van Coastal
Command, 1943
B-17F Flying
Fortress
Voor de volgende versie van de B-17, de B-17F, werd een
zogenaamde 'pool' in het leven geroepen voor de productie.
Niet alleen Boeing, maar ook Douglas en Lockheed/Vega gingen
de B-17 bouwen. In totaal produceerden deze drie fabrieken
3.405 B-17F's.
Een
ongeïdentificeerde B-17F Flying
Fortress.
De 'F' versie was moeilijk aan de buitenzijde
te onderscheiden van de 'E' variant, de plexiglas neus was nu
uit één stuk en puntiger van vorm. Een aanzienlijke
verbetering waren de extra brandstoftanks in de buitenste
vleugelpanelen. Deze 'Tokyo tanks' konden 4165 liter aan
brandstof herbergen. Ook was de vaanstandstelling van de
propeller verbeterd. Ondanks de 'Tokyo tanks' werden er maar
een paar voor de strijd in de Stille Oceaan uitgezonden, de
B-17F werd voornamelijk in Europa ingezet en daar verving ze
geleidelijk de B-17E bij de 8th Air Force.
B-17F, 42-3078, 'Winsome Winn', 381st BG 534th BS (GD-M)
ging verloren op 7 januari 1944 tijdens missie 12 nabij Ludwigshafen
In de strijd boven Europa kreeg de B-17F het zwaar te
verduren, Vooral de frontaanvallen van Duitse
jagers eisten hun tol, het was wachten op een betere
verdediging in de neus. Deze kwam met de B-17G,....
Voor het vervolg over de
YB-40 en de B-17G,
Klik hieronder
|
