Wilde en getemde
Mustangs
Chuck
Yeager
Het 357th Fighter Group was de eerste P-51 eenheid dat
vanaf februari 1944 voor operationele acties werd ingezet over
Europa. Onder de piloten bevond zich een arrogante en
onverschrokken vlieger die enkele jaren later wereldberoemd
zou worden.
Links, Chuck
Yeager voor zijn P-51B, in het midden met zijn crew voor zijn
P-51D.
Charles 'Chuck' Yeager vloog met zijn eenheid, op zijn
zevende operationele vlucht, naar Berlijn toen hij zijn eerste
Me 109 verschalkte. Maar de volgende dag, 5 maart 1944, ging
het mis, drie FW 190's wisten Yeager zijn P-51B uit te
schakelen, waarop Yeager per parachute landde 50 km ten oosten
van Bordeaux, Frankrijk. Hij maakte contact met het Franse
verzet en sloot zich enige tijd bij hen aan. Hij was niet
direct betrokken bij sabotage acties, maar hielp wel daar waar
mogelijk, zoals het scherpstellen van explosieven. Maar op 30
maart stapte hij in Spanje het Amerikaanse consulaat binnen.
Hij bracht 6 weken in een hotel door voor hij geruild kon
worden tegen een hoeveelheid brandstof voor het Franco-regime.
Samen met zes anderen werd Yeager terug gebracht naar
Engeland. Normaal gesproken zou een piloot die neergeschoten
is over het vasteland van Europa en die terug gekeerd was,
niet meer in actie komen over Europa. Dit om eventuele
gevangenschap door de Duitsers verraad zou kunnen opleveren
aan het verzet.
Chuck Yeager
in een F-100, gesigneerd voor de
webmaster.
Yeager diende een verzoek in bij generaal Eisenhower om
weer operationele missies te mogen maken. Wachtende op een
beslissing vloog Yeager trainingvluchten. Tijdens een training
werd er assistentie gevraagd om dekking te geven aan een
neergeschoten vlieger die in het Kanaal terecht was gekomen.
Toen er een Ju-88 verscheen, haalde Yeager deze neer, tegen
alle orders in. Hij gaf de film van de boordcamera aan een
andere piloot, zodat die de overwinning kon ‘claimen’, maar
Yeager kreeg evenzogoed een uitbrander.
Ike Eisenhower verleende toestemming in de zomer van 1944
om Chuck Yeager weer in de strijd te werpen. Hij kreeg een
nieuwe Mustang, een P-51D, die de naam ‘Glamorous Glen’ kreeg,
naar zijn vriendin. Op 12 oktober 1944 werd Yeager een ‘Ace in
a Day’ toen hij bommenwerpers escorteerde naar Bremen. Terwijl
hij een Me 109 in het vizier heeft, schopte deze Duitse
vlieger zijn toestel links de bocht om, en ramde daarbij zijn
vleugelman. Beide piloten maken gebruik van hun parachute.
Yeager krijgt twee overwinningen toegevoegd, zonder een schot
gelost te hebben. In een direct daarop volgende luchtgevecht
weet Yeager nog drie Duitse jagers te verschalken. Zijn
laatste missie is in januari 1945, met 11.5 overwinningen,
waaronder twee Me 262 straaljagers (waarvan één hem het DFC
opleverde).
Chuck Yeager,
de dag dat hij zijn vijf overwinningen
boekte.
Terug in de Verenigde Staten wordt hij na enige tijd
testpiloot op Murdoc Field (het huidige Edwards) in
Californië, waar hij op 14 oktober 1947 de eerste mens wordt
die officieel de geluidsbarrière doorbreekt met de Bell X-1,
(die de naam ‘Glamorous Glennis’ voerde).
Op 26 oktober 2002, als generaal Chuck Yeager 80 jaar is,
maakt hij zijn laatste militaire vlucht in een F-15D Eagle.
Hij vloog het toestel zelf nog eenmaal met de snelheid van
ander half maal het geluid om na een uur zijn militaire
vliegcarrière af te sluiten. Maar als Yeager de kans krijgt
vliegt hij nog graag in een P-51 Mustang tijdens luchtshows.
Chuck Yeager
vliegt de 'Glamorous Glen III' tijdens een
luchtshow.
De P-51H, de
lichtgewicht
De verdere ontwikkeling hield vooral het besparen van
gewicht. Bij de P-51H variant wist men in de constructie een
besparing van 454 kg terug te winnen, vooral door de vleugel
anders in te richten en dunner uit te voeren. Toch behield
deze versie haar zes machinegeweren. Van de geplande 4100
stuks zouden er 'maar' 555 gebouwd worden, waarvan 370 werden
geleverd aan de USAAF. Het einde van de Tweede Wereldoorlog
maakte een voortijdig einde aan de P-51H. Toch werd het nog
verscheept om ingezet te worden tegen Japan, maar kwam in
feite te laat.
Een P-51H
bewaard gebleven op Lackland AFB, Texas.
Door de enorme aantallen van de P-51D en K die tijdens de
oorlog geproduceerd waren, waren er voldoende om luchtmachten
in her-opbouw van deze moderne jager te voorzien. Ook in de
oorlog in Korea, begin jaren 50, werden grote aantallen
ingezet. Onder deze Mustangs bevond zich een vreemd exemplaar,
namelijk de Twin Mustang, F-82.
F-82 Twin
Mustang
Tijdens de Tweede Wereldoorlog was er de gedachte dat de
ideale escorte jager voorzien moest zijn van twee motoren en
twee vliegers. De P-51 Mustang bewees het tegendeel, maar het
idee bleef doorsudderen. In juni 1943 kwam NAA met een simpele
maar doeltreffende oplossing, verbind twee rompen van de
P-51's via één vleugel en je hebt de dubbele prestaties van de
Mustang, in theorie. De USAAF bestelde vier prototypen wat
terug werd gebracht naar twee. Twee rompen van P-51G's werden
gekoppeld via de vleugel en een gekoppeld hoogteroer. De
machinegeweren werden in het midden tussen de rompen
geplaatst. Het landingsgestel werd aan de buitenzijde van de
romp geplaatst en klapte naar binnen. De twee motoren waren
respectievelijk een V-1650-23 en een V-1650-25 die zorgden dat
de propellers contra draaiden tegen elkaar in, wat ten goede
kwam in de stabiliteit en daardoor makkelijker te hanteren
was.
De F-82 Twin
Mustang.
De piloot vloog het toestel vanuit de linker cockpit, de
rechtse cockpit had eenvoudige bediening als back-up. Als
P-82B's werden er 500 besteld, maar door het einde van de
oorlog werd dit terug gebracht naar slechts 20 stuks. Maar het
was niet het einde van het idee. Het bleek een ideaal platform
voor een nachtjager versie. Met een APG-28 radar onder de romp
en de radaroperator in de rechtercockpit werden er 100 van de
P-82F besteld en een 50 stuks van de P-82G. In 1947 werd de
letter 'P' (Pursuit) veranderd in 'F' (Fighter). Een laatste
versie van de Twin Mustang, de F-82H, waren aangepaste P-82F
en P-82G's die in winterse omstandigheden konden opereren
vanuit Alaska. De F-82E werd tussen 1948 en 1950 ingezet als
escorte jager bij het Strategic Air Command. F-82G's en
F-82H's zagen actie in de Koreaanse oorlog, naast de 'normale'
P-51D's
Een bewaard
gebleven exemplaar van een F-82, Lackland AFB,
Texas.
De laatste
Mustangs
Wereldwijd zijn er nog heel veel P-51 versies luchtwaardig.
Het verschilt per jaar, maar er zijn ongeveer nog 235 Mustangs
die vliegwaardig zijn of onder restauratie zijn tot vliegend
raspaard. Er zijn zelfs zoveel nieuw geproduceerde onderdelen
voorradig dat het luchtwaardige voortbestaan van dit toestel
voor jaren gewaarborgd is.
Chino,
Californië, begin jaren 90, verschillende Mustangs in
restauratie.
P-51D,
44-72216, G-BIXL van Robs Lamplough op vliegveld
Lelystad.
Klik op 'Top 50' voor mijn
persoonlijke 'best of' militaire vliegtuigen lijst.
GA TERUG
|