TOUR DE SLAGVELDEN VAN NORMANDIË
Het vergeten strand (vervolg)

Mont Canisy, Wn Vill 013

Achter de kustplaats Bénerville is een hoge heuvel gelegen, Mont Canisy. De Duitsers zagen direct het strategische belang van deze heuvel, met haar uitzicht over de gehele Seine baai. Hier werd door Duitsers een Widerstands Neste (Wn Vill 013) ingericht en voorzien van het complex type 2./HKAA 1255. Boven op de top werden zes plateaus ingericht waarop 155mm kanonnen van Franse makelij geplaatst zouden worden.

Vier waren in december 1941 operationeel en de laatste twee in februari 1942. Aan de noordzijde van Canisy, met uitzicht over de baai, werden twee onderling verbonden vuurgeleidingsbunkers gebouwd (toegankelijk). Ter verdediging werden rond het complex een tiental tobruks geplaatst, vanwaar met machinegeweren en mortieren kon worden geschoten. Vanaf februari 1942 werd het complex opgenomen als een schakel in de Atlantik Wal.

De twee observatie/vuurgeleidingsbunkers

Waren er bovengronds verschillende loopgraven, onder de grond op 15 meter diepte werd, vanaf 1943, een tunnelstelsel aangelegd. Deze tunnels verbonden 24 ruimtes met elkaar waar munitie was opgeslagen en onderkomens waren voor het Duitse personeel. Op papier werd Mont Canisy gezien als één van de belangrijkste opstellingen tussen Le Havre en Cherbourg. Vanaf 1943 werd het complex regelmatig gebombardeerd. Omdat de kanonnen in open opstellingen stonden en makkelijk te treffen waren, werd er vanaf januari 1944 gebouwd aan zware kazematten voor het geschut. Tevens werd er die maand een zevende kanon van het kaliber 10.5 cm toegevoegd.

Een B-26 Marauder van de 397th Bomb Group, 596th Squadron
(foto genomen enige tijd na D-Day, de 'invasiestrepen' zijn al aan het vervagen)

Op 23 april 1944 raakten 40 Duitse soldaten gewond toen een 500 ponder bom tijdens een aanval, van B-26 Marauder bommenwerpers, in een tunnel sloeg, waarop een tijdelijke opslag van munitie explodeerde. Tijdens die aanval werd ook de westelijke in aanbouw zijnde R 679 kazemat getroffen. De fundering raakte ontzet. Deze kazemat zou ook niet voltooid worden.

Een bomkrater,... één van de vele op Mont Canisy
(aan de horizon Villers-sur-Mer)

Op 19 mei 1944 is er wederom een bombardement die de nodige schade aanrichtte, zoals de eerste kazemat waarvan het 155mm geschut beschadigd raakte. Een tweede kazemat ontbeerde het geschut nog, deze werd gereed gemaakt voor plaatsing, maar zou niet gereed komen.

Op 6 juni 1944 waren er slechts vier 155mm kanonnen operationeel. Twee op de plateaus en twee in de R 679 kazematten.

6 juni 1944, D-Day voor Mont Canisy

Tijdens D-Day begon het uitwisselen van schoten tussen de HMS Warspite, HMS Ramillies, Roberst en het geschut op Mont Canisy. Omdat ze binnen het bereik lagen van het geschut van Canisy trokken de schepen zich terug achter een rookgordijn, maar bleven schieten op Canisy.

De HMS Warspite vuurt granaten af richting Canisy

De twee op plateau geplaatste kanonnen werden als eerste uitgeschakeld. Het was 16 kanonnen van de Royal Navy (op 30 km), tegen de 4 (met een bereik van 20 kilometer) van Mont Canisy. Mocht het geschut niet uitgeschakeld kunnen worden, dan zou in de nacht van 6 op 7 juni een eenheid van Britse commando's de aanval openen op het complex. Maar de Royal Navy brachten de kanonnen tot zwijgen, waardoor een bloedbad als op Pointe du Hoc voorkomen werd.

Eén van de open geschutsplateau's met een 155mm kanon, Toen en Nu

Toch bleven de Duitse troepen tot 21 augustus op de heuvel. Omdat het front zich toen verplaatste naar het oosten, tot achter de Seine, trokken de Duitsers weg met achterlating van veel materiaal, zoals munitie, maar ook mijnenvelden. Op 22 augustus trokken de geallieerden de heuvel op.

Wat is er nog te vinden op Mont Canisy

Mont Canisy is makkelijk te vinden. Komt u vanaf Villers-sur-Mer dan komt u de borden tegen, ook naderend vanuit Deauville dan is het direct bij het verlaten van deze plaats de borden volgen. Ook vanuit Bénerville wordt het goed aangegeven. Moeilijker is het vinden van een parkeerplaats. Als de slagboom dicht is, is er maar weinig ruimte. De toegang is vrij.

Een Renault tankkoepel op een Tobruk bij de ingang

Na een korte steile wandeling wordt u begroet door een tobruk met een Renault tankkoepel getooid. Iets verder zijn de vuurgeleidingsbunkers te vinden. U kunt nu kiezen, of westwaarts het pad volgen, of het bredere pad nemen die u rechtstreeks naar de R 679 kazematten voert. Het terrein is nog steeds zwaar gehavend door de bombardementen. Overal liggen bomkraters.

Eén van de drie R 679 kazematten, Toen en Nu

Niet alleen zijn er de R 679 kazematten te vinden, ook de nodige Tobruks, voor machinegeweren en mortieren. Ook bunkers voor de soldaten zijn er voldoende te vinden, waaronder de hier onder afgebeelde R 668. Deze bunker gaf ruimte aan zes man (later vergroot tot 9). Dit type Kleinunderstand 668 werd tevens gebruikt als munitieopslag, opslag voor water, etc. In de Atlantikwall werden er 527 van gebouwd.Veel betonnen constructies zijn overwoekerd. Maar het wordt verder goed onderhouden door 'L'Association des Amis du Mont Canisy'. Deze verzorgen ook zeer interessante rondleidingen (meertalig, ook in het Nederlands) die u ook door de tunnels voeren.

KLIK HIERONDER VOOR HET VERVOLG;