Er is één scène waarin een aantal Spitfires een Duitse colonne beschieten. Bij een ex-Frans piloot, Pierre Laureys, worden een aantal Spitfires gehuurd. In de 'beschieting' scène vliegt Laureys zelf de Spitfire zoals hij dit ook deed op 6 juni 1944, snel en vooral heel laag! Gelukkig had Zanuck geen grotere luchtvloot nodig. De droppings waren onder een zwaar wolkendek bij nacht. Dus geluidseffecten van overvliegende toestellen was voldoende. Wel moesten er twee zweefvliegtuigen gebouwd worden, een Britse Horsa en een Amerikaanse Waco CG4A. Ook waren er enkele grote modellen van Lancaster bommenwerpers gebouwd die als zweefvliegtuig sleper dienst deden. Er werden ook een paar na-oorlogse Skyraider vliegtuigen gebruikt die voor Tempest jachtbommenwerpers konden doorgaan.

De Duitse luchtmacht wordt in de film uitgebeeld, door gebrek aan 'echte' gevechts-vliegtuigen, door twee Bf 108 Taifuns (wat helaas de authenticiteit niet ten goede kwam, in het echt waren het Fw 190's). Maar als eenmaal het materieel en kostuums bij elkaar gescharreld zijn en de sterrencast aangetrokken, kan dan eindelijk begonnen worden met het filmen van ‘The Longest Day’.

Al vroeg in ‘The Longest Day’ verschijnt Veldmaarschalk Erwin Rommel (een rol van Werner Hinz) in beeld om aan te geven dat hier in Normandië, de Geallieerde landing zal plaatsvinden. Duidelijk staat Hinz voor een achtergrondprojectie. Midden in de dialoog verdwijnt ‘Rommel’ plots, terwijl de achtergrond onverstoorbaar doorgaat (en zijn dialoog). Is dit een experiment van de producent, of een slordigheidje dat men heeft laten zitten omdat het iets ‘artistieks’ heeft?

Over 'echt' gesproken, de locatie van OMAHA Beach bleek niet meer geschikt om daar de Amerikaanse amfibische landing na te spelen. Gelukkig voor Zanuck was de 6de Vloot op manoeuvre nabij Corsica. Vijfentwintig schepen waren beschikbaar en 1600 marines bestormden het Corsicaanse zand. De opnames dreigden in gevaar te komen in augustus 1961 toen de Russen de Berlijnse Muur optrokken. De medewerking van het Amerikaanse leger stond op de tocht, de soldaten gingen liever de Russen te lijf dan het 'Normandische' strand! Dit leidde zelfs tot een onderzoek en een verandering van het beleid tussen het Pentagon en Hollywood. Een andere locatie waar een groot deel voor 'OMAHA' werd geschoten, was het eiland Île de Ré. Hier is een prachtige baai, Conche des Baleines, dat ongeveer dezelfde curve heeft als OMAHA Beach.

Hoofdrol in de sector OMAHA was weggelegd voor Robert Mitchum als General Norman Cota. Hij spreekt hier de legendarische woorden ‘Rangers, lead the way’. In het echt zou zijn opdracht verloren zijn gegaan in de herrie, maar er zijn verschillende versies van getuigen dat deze door Cota uitgesproken zin, nu het motto rechtvaardigt om trots gedragen te worden door de Rangers (Rangers lead the way).

Een ‘sidekick’ naast Mitchum is Eddie Albert in de rol van Colonel Thompson. Deze stelt op een gegeven moment aan Cota voor om toestemming te vragen om terug te trekken vanaf OMAHA Beach. Hij zal korte tijd later ‘dramatisch’ sterven (na het fluiten, als een cowboy die zijn vee gaat opdrijven), wanneer hij getroffen wordt door een kogel. Een heldenrol is hier ook weggelegd voor Sgt. John H. Fuller (rol van Jeff Hunter) die zorgt dat de bangeloors (pijpmijnen) op hun plek komen om een doorbraak te forceren.

De eerste echte lokatie waar 'geschoten' zou worden is Ste-Mère-Eglise. Hier wordt de para-drop van het 82ste Airborne Division nagespeeld. Achter de kerk werd een huis nagebouwd dat ook in die nacht in brand stond (dat huis stond op de plek waar nu het museum is gevestigd). Het is één van de dramatische scènes uit 'The Longest Day', zoals de para's in het flikkerende licht van de brand neerkomen rond het kerkplein.

De acteur Red Buttons speelt de Private John Steele. Deze paratroeper werd door de kerktoren gegrepen en bleef daar uren hangen, terwijl het gevecht onder hem zich afspeelde. Het filmen in Ste-Mère-Eglise had heel wat voeten in aarde. Rond het plein werd een grote chaos gemaakt door de set aankleders; brandende wrakken, poppen die voor paratroepers moesten doorgaan, werden aan telegraafpalen, gevels en in bomen gehangen. Het grote monument, op het kerkplein, verdween onder een berg zandzakken.

Om de onrust van de burgerbevolking van Ste-Mère-Eglise weg te nemen bij het aanschouwen van zoveel Duitse uniformen (het is nog maar 17 jaar na dato) riep een luidspreker dat het hier om Franse acteurs en stuntmensen ging!

Voor de gevechten rond Ste-Mère-Eglise is een hoofdrol weggelegd voor John Wayne in de rol van Lt.Col. Benjamin Vandervoort, commandant 2nd Battalion, 505 PIR van de 82ste Airborne Division. Wayne speelt de rol zoals hij die in iedere western speelt, als een traag bewegende karikatuur die de gehele wereld aan kan. Eerst een dramatische zwaai met zijn armen en dan zijn one-liner uitsprekende.

Na Ste-Mere-Eglise vertrekt de filmploeg naar Pointe du Hoc. Onder de acteurs bevinden zich hier Robert Wagner en Paul Anka, deze beklimmen samen met echte US Rangers de steile klippen. Het is één van de meest spectaculaire episodes uit The Longest Day. Hier zit ook een scène in die Steven Spielberg later zal her-gebruiken voor Saving Private Ryan. Als enkele Duitsers zich willen overgeven, schiet een Ranger hen neer,... omdat hij niet begrijpt wat 'Bitte,..bitte!' zou betekenen.

De 'set-decorators' hebben hier weinig te verbouwen, alles ziet er nog uit als in juni 1944. Om de acteurs tegen de opkomende vloed te beschermen, is een enorme kraan geplaatst die een groot platform op en neer kan bewegen en waar de 'Rangers' mee op en neer kunnen worden bewogen (net als de cameraploeg). Opvallend is dat de Rangers hun blauwe 'patch' niet dragen op de schouder van hun uniform.

Terwijl één ploeg op de klippen van Pointe du Hoc aan het filmen is, is een ander ploeg bezig aan het Caen kanaal nabij Benouville. Hier wordt de aanval op de zogenaamde Pegasus brug verfilmt.

Acteur Richard Todd, als Major John Howard, speelt hier een belangrijke rol. Todd werd op 11 juni 1919 in Ierland geboren. Als kind bracht hij enige tijd door in India, waar zijn vader als legerarts werkzaam was. Als de familie terugkeerd naar West Devon, Engeland, gaat Richard naar een militaire school te Sandhurst. Een carrière als schrijver lokte maar hij koos uiteindelijk voor een acteurcursus aan de Italia Conta school. Als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt gaat Richard Todd het leger in en belandt hij bij het 7th Parachute Battalion, onderdeel van het 6th Airborne Division. Als zodanig landt hij als één van de eerste manschappen even voor 01.00 uur ten oosten van de Orne in Normandië op 6 juni 1944. Als versterking en vervanging van de troepen die de twee bruggen over de Orne en het Caen kanaal (Pegasus brug) hebben ingenomen komt Captain Todd in de loop van de nacht bij de brug over de Orne die die nacht tevoren door Lt. Sweeney en zijn mannen is ingenomen. Sweeney heeft dan Major Hans Schmidt gevangen genomen toen deze met zijn stafwagen de brug naderde. Als bevelhebber ter beveiliging van de brug vraagt Schmidt om doodgeschoten te worden vanwege 'eerverlies' (aan het verzoek werd niet voldaan).

Vierhonderd meter verder kwam Richard Todd op de Pegasus brug Lt. Sweeney tegen. Een week eerder hadden ze elkaar ook ontmoet tijdens een oefening. Dat ging toen op de volgende wijze, Lt.. Sweeney: "I met this chap on the bridge and he said,… "Hello, my name is Todd and they call me Sweeney",… So I replied,… "Hello, my name is Sweeney and they call me Tod!" (Richard Todd speelde ooit de rol van Sweeney Tod, een moordlustige barbier). Richard Todd kon toen nog niet bevroeden dat 17 jaar later, in 1961, hij wederom op de brug zou staan, nu als acteur in de film 'The Longest Day'. In de film portretteerde hij Major John Howard die de opdracht kreeg; 'Hold,… until relieved'. Voor Richard Todd moet dit één van zijn meest verwarrende rollen zijn geweest.

De ‘relieve’ (aflossing) voor Howard moet komen in de vorm van Lord Lovat en zijn troepen die op SWORD Beach zijn geland en te voet naar Pegasus brug komen. Voor het schieten van de scènes bij de Pegasus brug, had producer Zanuck Lord Lovat en Major John Howard over laten komen. Deze heren hadden elkaar sinds die dag, 6 juni 1944, nooit meer gezien. Wordt Howard gespeeld door Richard Todd, Lord Lovat wordt vertolkt door Peter Lawford.