De Britse Landing Craft Assault (LCA) was de aanvalsboot, samen met de Amerikaanse LCVP, die als eerste werden ingezet om manschappen naar de stranden van Normandië te brengen op 6 juni, 1944. Het was een houten, min of meer, rechthoekige bak verstevigd met stalen platen. Door dit gewicht lag de boot een stuk dieper dan de Amerikaanse LCVP. De LCA werd door grotere schepen (een LST of andere troepen transportschepen) uitgezet via hun davits. Het 12.50 meter lange vaartuig kon 36 man vervoeren naar het strand. Tijdens D-Day werden 418 LCA's ingezet waarvan die dag 184 verloren gingen.

Een LCA vervoerde normaal 35 man en 400 kilo aan goederen, naast de vier vaste bemanningsleden. De lengte van een LCA was 14 meter waarin een ruimte was van 6 bij 3 meter waarin de troepen zich bevonden. De bewapening bestond uit een Bren machinegeweer in de bakboord (links) positie en twee .303 Lewis machinegeweren. Als voortstuwing maakte de LCA gebruik van 65 pk Ford V-8 motor die het een snelheid gaf van 6 knopen.

Een opvallende LCA versie werd tijdens de bestorming van Pointe du Hoc in Normandië ingezet. Deze versie was uitgerust met zes lanceerinrichtingen om viertandige enterhaken de klif op te schieten.

De LCA’s zagen ondermeer actie tijdens de landing bij Dieppe (Operation Jubilee), de invasie in Normandië (Operation Overlord), de landingen in Zuid-Frankrijk (Operation Dragoon) en de gevechten om de Schelde in november 1944 (Operation Infatuate). Naast deze massale inzet was er ook het kleinere gebruik, zoals bijvoorbeeld commandoacties.

De ontwikkeling van de LCVP begon al in jaren ’30. Andrew Higgins, van Higgins Industries, Inc, te New Orleans, ontwierp toen de ‘Eureka’. Dit was een boot met weinig diepgang, uitermate geschikt voor de ondiepe en moerassige gebieden van Louisiana. Omdat Higgins een vooruitziende blik had en zeker wist dat er oorlog zou uitbreken en er duizenden boten nodig zouden zijn, en staal schaars zou worden, besloot hij de hele jaarvoorraad van 1939 aan mahoniehout in de Filippijnen aan te kopen. Ook het hout uit Louisiana zelf, de ‘long leaf yellow pine’, werd in de boten van Higgins verwerkt. Als de Mariniers de Amerikaanse marine opdracht geven te experimenteren met landingsboten, komt ook Higgins in beeld met zijn ontwerpen. Omdat de NBS, Navy Bureau of Ships, zelf de hand wilden hebben in het ontwerp werd Higgins terzijde geschoven. Dit ook vanwege zijn Ierse opvliegende karakter en dat hij zijn boten geheel uit hout optrok, in plaats van staal.

Maar na enkele jaren druk uitoefenen mocht hij zijn LCVP (Landing Craft, Vehicle and Personnel) toch laten mee doen in de competitie. De Mariniers waren gelijk enthousiast. De landingsvaartuigen waren superieur aan alles wat er tot dat moment werd aangeboden. De LCVP, met zijn lengte van 11.50 m, had een gewicht van ongeveer 7000 kg en was eigenlijk niet meer dan een open doos met een boegklep. Er was ruimte voor 36 man of een jeep met 12 man.

Na het ontschepen kon de LCVP snel terug keren voor een nieuwe lading. De 6 cilinder Gray diesel motor had een vermogen van 225 pk en dit gaf een snelheid van 12 knopen aan de boot. Er werden ook boten gebouwd met een Hall Scott benzine motor. Deze leverde meer vermogen maar was ook veel brandgevaarlijker.

Stond het als LCVP te boek, bij de Amerikaanse soldaat werd het beroemd onder de naam ‘Higgins Boat’. Om zijn, meer dan 20.000, werknemers te laten doordringen van de noodzaak van een hoge productie hing in de fabriek boven de assemblagelijn een enorm bord met de tekst: ‘The Guy Who Relaxes Is Helping The Axis’. In totaal werden er 23.358 LCVP’s gebouwd. De kosten per boot lagen toen rond de $ 12.000. Er waren voor D-Day 839 beschikbaar, hiervan gingen er die dag 57 verloren.

Heden ten dage zijn er nog maar enkele exemplaren bewaard gebleven. Een viertal is te vinden in Normandië. Een recentelijke gerestaureerde is tentoongesteld nabij het Musée ‘Omaha 6 Juin 1944’ te St.Laurent. En twee anderen enkele kilometers verder in Vierville-sur-Mer, bij het museum ‘Exposition OMAHA’. Ook is er een goed bewaard gebleven exemplaar te bewonderen bij het Utah Beach Museum.

Op het eerste oog lijkt de Landing Craft, Mechanised (LCM) erg op de LCVP. Opvallend kenmerk bij dit type is boven de boot uitstekende gerasterde boegklep. Ook was de LCM met zijn 15.20 meter een stuk groter dan de LCVP. Verder verschil was dat de LCM geheel uit staal was opgetrokken (met uitzondering van vroege modellen waar de ruimte voor de stuurman uit hout was opgetrokken opdat het kompas niet gestoord zou worden door het omringende staal).

Vanwege de sterkte van deze boot kon ook een middelzware tank vervoerd worden, zoals de M4 Sherman Tank . De ontwikkeling begon in mei 1941. Binnen 61 uur had Higgins de LCM ontworpen en gebouwd. Hij werd getest voor een aantal hoge officieren van de Marine Corps en de US Navy op 30 mei 1941.

De LCM werd ook gebouwd en gebruikt door de Britten. Zij noemden deze boten de LCM Mk 1 en de Mk 2. De boot van Higgins werd de LCM Mk 3, ook bekend onder de naam ‘tank lighter’. Higgins bouwde ook een verlengde versie, de LCM 6, die met gemak 60 man kon vervoeren of een M4 Sherman tank. Er werden 11.392 LCM’s geproduceerd. Tijdens D-Day werden er 486 ingezet, waarvan er 78 verloren gingen in de volgende twee dagen.