TOUR DE SLAGVELDEN VAN NORMANDIË
UTAH BEACH, HET VERVOLG

6 JUNI 1944, 06.30 UUR OBJECT: UTAH BEACH

Vijfhonderd meter voor u bij het museum aan de 'Exit 2' komt, is een afslag naar La Madelèine, waar een bezoek aan het kapelletje aldaar eventueel mogelijk is. Hier werd vrij snel na de strijd een dienst gehouden door de Amerikanen. Ga nu naar het strand en het museumgebied van Utah Beach.

De kapel van La Madelèine, Toen & Nu

HET UTAH BEACH MUSEUM:

Het Utah Beach Museum is rond een Duitse bunker gebouwd (Blockhaus W5). Trek minstens een uur uit om dit buitengewoon aardige museum te bezoeken. Na een grote verbouwing, waarbij een vleugel werd toegevoegd, werd het museum in juni 2011 weer geopend. In de nieuwe vleugel is een B-26 Marauder bommenwerper te bewonderen. De LCVP die vroeger langzaam buiten lag te vergaan, is nu naar binnen gebracht. Ook één van de LVT landingsvaartuigen die geheel verrot waren is zo goed en kwaad als dat nog ging gerestaureerd.

Meer over het Utah Beach Museum en het verhaal over de B-26
KLIK HIER

Het Utah Beach Museum,... zeer de moeite waard

Bij de strandopgang staat kilometerpaal '00' (net zo'n één, ook met een 'nul' nummer, staat voor het stadhuis van Ste-Mère-Eglise). Hier begint de 4th Division Liberty Highway. Deze loopt door Frankrijk door naar Nederland. Door geheel Normandië vindt men deze palen met de datum en de gevorderde afstand sinds D-day Het restaurant tegenover het museum is ook rond een bunker gebouwd. Ten tijde dat de bunker werd gebouwd, was het nog geen restaurant maar een opslag voor de lokale vissers. De bunker is geheel gerestaureerd en is af en toe open voor publiek waar het dan als internetcafè gebruikt kan worden .

Het restaurant tegenover Utah Beach Museum, Toen & Nu

In de vroege morgen van 6 juni 1944 stuurde Leutnant Arthur Jahnke een Duitse patrouille uit om te zien wat al dat lawaai van die vliegtuigen betekende. Een half uur later kwam de patrouille terug en verrastte Jahnke met 17 Amerikaanse gevangenen! De gevangen lieten niets los en er was geen tijd voor verdere ondervraging want de hel brak los omdat het marinegeschut het inleidende bombardement op de fortificaties liet vallen. Het 5cm, 7,5cm en 8,8cm geschut werd hierbij vernietigd. De Duitse troepen die niet gedood of gewond waren liepen verdwaasd rond.

Sinds 27 september, 2008 is er een nieuw monument op Utah Beach,
om de inzet van de Amerikaanse marine te herdenken

Onder leiding van General Roosevelt bestormde het 1st en 2nd Battalion, 8th Infantry Regiment, van de 4th Division Utah Beach. Door een foutje en de stroming kwamen ze enkele kilometers zuidelijker uit, wat een geluk was, hier was de verdediging zwakker. Jahnke en zijn troepen werden onder de voet gelopen en gevangen genomen. Aan het eind van de dag waren hier al 23.000 man geland en 1700 voertuigen op het strand gelost.

VERVOLG DE KUSTWEG NOORDWAARTS:

De volgende afslag is 'EXIT 3". Rond 07.30 uur lag hier een gedeelte van het 502nd PIR (Parachute Infantry Regiment), van het 101st Airborne Division, onder leiding van het 3rd Battalion.

Eén van de drie H655 bunkers even voorbij Exit-3

Om 09.30 uur verscheen een grote groep Duitsers opgedreven door de oprukkende invasie op het strand. In het vuurgevecht sneuvelden hier 75 Duitsers. Utah Beach was ook de landingplaats van General Patton's 3rd Army. Er liggen verspreid nog zeer veel restanten van bunkers en kazematten hier. In de weilanden achter de duinen zijn nog duidelijk de kuilen van de bombardementen te zien.

Nabij het Leclerc Monument staat een Sherman tank

Een kilometer verder staat het Leclerc Monument waar als blikvanger een Sherman tank is geplaatst. Tot 2007 stonden hier ook nog een M8 en een M3 Half-track te vergaan, aangetast door de zoute lucht. Na enkele jaren werden ze weer zo goed en kwaad als dat ging na een restauratie, weer terug geplaatst. De M8 is er nog het beste aan toe. De Half-track is vrij kaal, het heeft zelfs geen spatborden meer aan de voorzijde.

Op de voorgrond de Half-track, met daarachter de M8 Greyhound

Achter het Monument van Leclerc en zijn Vrije Fransen ligt op 250 meter naar het noorden Wn 10. Het is beslist de moeite waard om naar deze zware betonnen verdedigingswerken te wandelen. Utah Beach is zo wie zo een geweldig strand om te wandelen. Het is er over het algemeen erg rustig in deze hoek. Hier ligt een grote H667 kazemat voor een 75mm kanon (zie hieronder). 250 meter zuidelijk van het monument ligt St 9 met twee H677 kazematten voor 88mm kanonnen. (voor foto's 'Toen & Nu' van de zuidelijke kazemat, 'klik hier' ).

VERVOLG DE KUSTWEG NOORDWAARTS:

Batterie de Crisbecq

Vijf kilometer na het Leclerc Monument, linksaf de D 69 op en volg de borden 'Batterie d'Crisbecq' even voorbij Saint-Marcouf (of ga even verder landinwaarts de D 69 op).

De vuurgeleidingsbunker van Crisbecq

Hier zijn enkele enorme kazematten voor zwaar geschut. Er is een klein museum ingericht sinds deze locatie in 2003 geheel is blootgelegd. In twee kazematten van het Type H 683 stonden twee 210mm kanonnen opgesteld, verdedigd door drie 21 mm kanonnen, zes 75 mm luchtafweergeschut, drie 20 mm's en zeventien machinegeweren. Er waren nog twee kazematten in aanbouw, plus het plan voor een vijfde. Alles was rondom beschermd door landmijnen en prikkeldraad.

Een kazemat Type H 683 van Crisbecq, Toen en Nu

In de vroege ochtend van 6 juni viel hier 600 ton bommen zonder schade aan te richten. De kanonnen kwamen bij daglicht in actie en brachten een fregat tot zinken en beschadigden een kruiser en andere schepen. Het tegenvuur vernietigde veel kleiner geschut maar de 210mm's bleven in actie tot de 12de juni. Op deze datum trokken de Duitsers zich terug met achterlating van 78 doden. De kazematten zijn daarna opgeblazen door de genietroepen van de Amerikanen. Vanaf de vroegere vuurgeleidingsbunker heeft u een goed overzicht hoe het complex is ingedeeld.

Batterie d'Azeville

Ga na Crisbecq iets verder landinwaarts naar de Batterie d'Azeville. Dit is zeker een bezoek waard. Hier zijn vier kazematten te vinden; twee H671 en twee H650 (waarvan één bovenop een extra borstwering had voor een 37mm luchtafweerkanon). Gedurende de gehele nacht van 5 op 6 juni, 1944 werd deze batterij aangevallen door Amerikaanse paratroopers. Toch wist het in de morgen haar kanonnen te richten op Utah Beach.

In de nacht van 8 op 9 juni werd de noordelijke H650 tweemaal getroffen door 35,6cm granaten van het slagschip de USS Nevada. Eén treffer kan men vinden aan de (linker) buiten zijde, de tweede sloeg in via de geschutsruimte, drong door twee betonnen muren, maar explodeerde niet (de granaat kwam aan de achterzijde tot rust en kwam in de jaren negentig van de vorige eeuw weer aan het licht tijdens graafwerkzaamheden). Ondanks dat het een 'blindganger' betrof, kwamen de aanwezige Duitsers in de geschutsruimte allemaal om het leven door de enorme klap en luchtverplaatsing. De zware verdediging van de batterij dwong de geallieerden om de stelling heen te trekken. Maar na intensieve gevechten viel de batterij dan toch op 9 juni.

Duidelijk is de treffer van de USS Nevada te zien in deze H650

Tegenwoordig is het een goed bewaarde batterij die ook buiten de bezoekuren deels goed te bewonderen is. Let hier eens op de originele 'nepsteen' beschildering die hier en daar nog op de kazematten zit. Opvallend is dat deze kazematten een extra 'gleuf' naar rechts hebben zodat het kanon een verder bereik naar die zijde had, de zuidpunt van Utah Beach. Overal op de kazematten zijn sporen van granaat en kogel inslagen te zien. Hier stonden in juni 1944, 4 X 105mm Schneider 331 (f) kanonnen van Franse makelij opgesteld. Onder begeleiding van een audioapparaat is het mogelijk om tunnels te bezoeken. Deze tunnels lopen onder het gehele complex door.

Let op de oude 'nepsteen' beschildering van deze H671

Vanuit Azeville is het een korte rit naar Sainte-Mère-Eglise. Een sleutelplaats tijdens de nachtelijke landingen van de paratroopers van het 82nd Airborne Division en wereldberoemd gemaakt door de speelfilm 'The Longest Day'.

6 JUNI 1944, 01.30 UUR OBJECT: SAINTE-MÈRE-EGLISE

6 juni, 12.50 uur, voorzichtigheid bij de para's van de 82nd Airborne Division,
er zouden nog sluipschutters in de toren kunnen zitten,...
Toen & Nu

Ste-Mère-Eglise was het object dat ingenomen moest worden door het 82nd Airborne Division. Een bekende scène uit de film 'The Longest Day' gaat over de inname van dit stadje. Tijdens de sprong van de parachutisten stond hier een huis in de brand (daar waar nu het museum staat). Hierdoor waren veel burgers op straat om te helpen blussen. De bewuste pomp staat nog steeds op het kerkplein. Soldaat John Steele maakte hier zijn hachelijke sprong. Hij bleef uren aan de kerktoren hangen om later krijgsgevangen te worden van de Duitsers (waaraan hij later wist te ontsnappen). Hij was niet de enige die gegrepen werd door de kerktoren, ook Ken Russell werd met zijn parachute slachtoffer van de kerk. Maar hij wist al snel los te komen en weg te komen.

Detail van het glas-in-lood raam, ontworpen door Renaud, in de kerk

In de kerk zijn twee glas-in-lood ramen te bewonderen die de nachtelijke sprong herdenken. Boven de hoofdingang is ontworpen door Paul Renaud, zoon van de burgemeester ten tijde, Alexandre Renaud. Hierop is de Maagd Maria afgebeeld geflankeerd door paratroopers. Het andere venster is gedoneerd door veteranen van de 82nd Airborne Division. Hierop is Sint Michael afgebeeld, beschermpatroon van de paratroopers.

De kerk van Ste-Mère-Eglise wordt aangevallen, Toen en Nu

HET MUSEUM IN STE-MÈRE-EGLISE:

Het museum, met de daken in de vorm van parachutes, schuin tegenover de kerk is zeer de moeite waard, trek daarvoor minstens 1 à 2 uur uit. Onder het eerste dak is een Waco CG-4 zwever te vinden. Onder een tweede dak is een C-47 transportvliegtuig te vinden. Daarbuiten verschillende 'hardware', zoals een Sherman tank en een Halftrack.

In 2014 is een nieuwe vleugel geopend in het Airborne Museum. Deze is een geweldige aanvulling. Men stapt een deur binnen, en gelijk sta je in een C-47 die met donderdend geweld over de Cotentin vliegt. In het donker flitst het afweervuur, en hoort men de commando's aan de troepen aan boord schreeuwen. De trillingen door het geluidsysteem wekt de suggestie dat je echt in het toestel zit. Bij het verlaten van de C-47 krijgt men een windvlaag in het gezicht alsof je echt naar buiten stapt. Via een doorzichtige vloer loopt men naar de tentoostellingen.

De 'jumpboots' van Ken Russell en het uniform van General Gavin

Fraai vormgegeven poppen, die echt op de mannen lijken die ze uitbeelden, dragen de originele uniformstukken, zoals bijvoorbeeld van General Gavin, Lt.Col. Vandervoort, General Ridgeway, maar ook van DeGlopper, de Medal of Honor drager. In een vitrine hangen de medailles van John Steel en staan de 'jumpboots' van Ken Russell (beide hingen aan de kerk van Ste-Mère-Eglise). Dit nieuwe deel is prachtig opgezet, en moet men bezoeken als men dit museum aandoet.

Op de volgende pagina gaan we naar
de zwaar bevochten bruggen over de Merderet.
Klik op 'Iron Mike' hieronder

Terug