(Click for English
version)
6th Airborne Division
82nd Airborne Division
101st Airborne Division
Zweefvliegtuigen
Home-page 'Slagveld
Normandië'
INLEIDING
Links, een
Fallschirmjäger, rechts een Duitse para op de brug bij
Dordrecht
Na proefnemingen door met name Rusland en Italië, werkt
eind jaren 30, van de vorige eeuw, Duitsland het idee verder
uit om de parachutist als een nieuw wapen te introduceren.
Gedropt achter vijandelijke linies blijkt de 'Fallschirmjäger'
door zijn strategische vrijheid een overrompelende
demotivering voor de tegenstander te zijn. Als Winston
Churchill het gevechtspotentieel ziet van de Duitse
paratroeper tijdens de inval in Nederland en België, dringt
deze aan om ook in Groot Brittannië een dergelijke eenheid te
vormen. De Britten pakken het goed aan door een totaal nieuwe
parachute te ontwikkelen, het 'X-model'. Het is een parachute
die zich geleidelijk ontplooit en daardoor minder blessures
veroorzaakt, tegenover de Duitse die met een ruk openklapt.
Hangt de Duitse parachutist als een slappe pop aan zijn
parachute, de Britse variant geeft de paratroeper, door de
constructie van de riemen, een stabiele zittende houding
tijdens de afdaling. De riemen komen bijeen in een sluiting op
de borst, die met één klap alle riemen na de landing
ontgrendelen, zodat men snel uit het harnas kan stappen. Het
'X-model' bestaat uit 28 segmenten ('taartpunten'), die een
diameter van 8.50 meter vormen. Ieder segment bestaat uit vier
onderdelen. De buitenste strook is dichter geweven dan de
binnenste (de top) zodat de lucht geleidelijk door de koepel
ontsnappen kan en het en weer slingeren voorkomt (zie het
schema hier links onder). De Amerikanen maken in de Tweede
Wereldoorlog ook gebruik van het Britse systeem.
Vouwen de Duitser en de Amerikaan zelf hun parachute, de
Britse paratroeper laat dit over aan een vrouw, de WAAF (Woman
Auxiliary Air Force). Dit bespaart een stuk in de opleiding,
want er hoeft nu niet individueel getraind te worden in deze
procedure. Het meenemen van voldoende voorraden door de
paratroeper is het grote nadeel van deze vorm van opereren. De
para draagt als wapen meestal zijn geweer of een
pistoolmitrailleur.
Onder: EEN
101ST AIRBORNE DIVISION PARATROEPER
 1: M1C paratroeper scherfhelm met
camouflage net en strips jute camouflage 2: M1942 paratroeper jacket met
versterkte mouwen 3: M1942
paratroeper broek met verstevigde kniestukken en opgenaaide
zakken 4: Corcoran 'jump boots'
(spring schoenen) 5: M1936
gevechtsbretels 6: M1936
pistoolkoppel 7: M1911A1 .45 cal.
pistool in een M1916 roodbruin lederen holster 8: M1942 eerste hulpzak met Carlisle veld
verband 9: M3 gevechtsmes en M8
schede 10: M1A1 karabijn met
inklapbare geweerkolf 11: M1910
veldfles in houder 12: Gas
waarschuwings armband 13: M43
veldtas 14: M42 pionierschop in
foedraal 15: Paratroeper
handschoenen van paardenleer 16:
MKIIA1 scherfhandgranaten 17:
Eerste hulptas 18: M1 canvas
karabijn munitiehouder
(met
dank aan www.fiveohfirst.com)
Voor de eerste snelle actie is de persoonlijke bewapening
voldoende maar op de lange termijn zijn zware wapens
onontbeerlijk. Deze moeten via speciale dropping aangevoerd
worden. Duitsland ontwikkelde een container van 1.20 meter die
onder de vleugel van een Ju52 werd meegenomen. Dit bijna met
desastreuze gevolgen tijdens de landing op Kreta. Er ging
teveel tijd verloren naar het zoeken van de containers
(hierdoor verloor Hitler het vertrouwen grotendeels in dit
elitekorps). De geallieerden onderkennen dit probleem ook en
rusten hun paratroepers uit met een extra pakket van 50 kilo
die aan het been wordt bevestigd. Helaas blijkt dat tijdens de
sprong dit pakket meestal van het been gerukt wordt en
verloren gaat. Het aanvoeren van voorraden en zware wapens
wordt door de geallieerden opgelost door grote aantallen zweefvliegtuigen te bouwen en
deze als transporttoestellen in te zetten. De Duitsers hadden
ook wel zweefvliegtuigen maar in te kleine aantallen om
afdoende de 'Fallschirmjäger' te bevoorraden.
Aanvoer van
zware wapens door Horsa zweefvliegtuigen
Op D-Day zijn drie luchtlanding
divisies actief, het Amerikaanse 82nd en 101st Airborne
Division en het Britse 6th Airborne Division. Ondanks de
verliezen die de Amerikanen lijden op het schiereiland
Cotentin, blijken de twee divisies daar van grote waarde. De
bescherming die zij bieden aan de amfibische landing is van
onschatbare waarde. De verliezen op Utah Beach zijn te overzien. Ook
de Britse sector heeft baat bij de landingen van het 6th
Airborne ten oosten van de Orne. De ingezette divisies zorgen
er voor dat de Duitsers geen versterkingen kunnen aanvoeren
via de achterhoede en de oost-en west flank. Het roept de
volgende vraag op: Waarom is er geen luchtlanding eenheid
gedropt achter Omaha Beach ? Zonder de dreiging
van aanvallen van achteren konden de Duitse troepen zich
helemaal richten op de vernietiging van de amfibische landing
hier. Ook aanvoer van versterkingen werden hier niet gehinderd
door de storende factor van achter linies gedropte geallieerde
eenheden. Waren achter Omaha dit soort van paraeenheden
gedropt, dan was naar alle waarschijnlijkheid de landing op
Omaha Beach een stuk minder bloedig geweest, zoals op Utah
Beach en de Britse sector Sword. Wel met de kanttekening dat,
voornamelijk de Amerikaanse paradivisies op het Cotentin
nog al wat verliezen leden door verdrinking, neerstortende
zweefvliegtuigen en verdwaalde paratroepers.
Voor een spectaculair filmpje hoe het is om paratroeper te zijn
'KLIK HIER'
(Met dank aan paratrooper Mario van Gerwen. Hij 'schoot' de beelden vanaf de voet
in september 2010 toen hij sprong op Dropzone X, bij Renkum)
6th Airborne Division
82nd Airborne Division
101st Airborne Division
Zweefvliegtuigen
GA TERUG
|
