In 1943, tijdens het gebruik van de M3 Stuart door de Britten in Afrika bleek het kanon te licht om enige schade aan te richten. Er moest een zwaarder geschut in de toekomstige opvolgende lichte tank komen. Er werd een proef gedaan met een 75mm in een M8 Howitzer Motor Carriage op de plaats van de houwitser. Onderzoek wees uit dat in de M5 versie het mogelijk was een 75mm te plaatsen. Maar het ging ten koste van opslagruimte die zeer beperkt was in de M5. Ook de dikte van de bepantsering liet veel te wensen over. In april 1943 gaf het Ordnance Department opdracht aan Cadillac (maker van de M5 serie) om een geheel nieuwe lichte tank te ontwikkelen. Hier moesten alle opgedane praktijkervaringen in verwerkt worden.

Aangezien de dubbele Cadillac motoren en de transmissie succesvol bleken in de M5 zou dit de basis aandrijving worden. Een ander uitgangspunt was het gewicht, rond de 18 ton. Om het gewicht in de hand te houden werd de bepantsering niet dikker dan 25 mm. De romp werd onder een scherpe hoek gezet om meer afbuiging te creëren en waardoor de dikte van het pantser ook toenam. De maximale dikte van de koepel was 37mm. Het bekende verticale veersysteem, dat bekend was van de M4 Sherman, de M3 en M5 versies, werd vervangen door grote loopwielen en drie kleine bovenloopwielen. De eerste van twee prototypes werd geleverd in oktober 1943 met de aanduiding T24. De eerste testen waren zo succesvol dat de Ornance Department er gelijk 1000 van bestelde. Cadillac begon samen met Massey-Harris aan de productie. Een vervolgorder zou de productie brengen naar 4415 lichte tanks.

De ‘Twin’ Cadillac Series 44T24 motoren, met elk 8 cilinders in V-stelling produceerden 220 pk. Deze kracht gaf de M24 een snelheid van ongeveer 50 km per uur (op de weg). Afgetankt had het een actieradius van ongeveer 100 km. Vanwege dat de koepel van deze lichte tank weinig ruimte bood was het standaard 75mm kanon van de M4 Sherman niet geschikt. Er werd een goed alternatief gevonden in het 75mm boordkanon dat speciaal voor de B-25G Mitchell, 'Gunship' bommenwerper was ontwikkeld. Hiervoor stond het veldkanon M4 aan de basis en waaruit de 75mm M6 werd ontwikkeld. Een kanon dat een concentrische terugslag bevatte waardoor minder ruimte voor de terugslag vereist was. Dit systeem hield in dat de kanonsloop in een eigen buis met hydraulische olie gevuld terugsloeg op een veer. Hierdoor verviel het systeem van opvangcilinders dat normaal aan de buitenzijde zat. Het onderhoud moest wel serieus gedaan worden. Een hydraulisch lek kon betekenen dat de terugslag faalde en het complete kanon terug sloeg de koepel in, soms bijna dwars door het achterpantser heen.

In mei 1944 ging de T24 als de Light Tank M24 de inventaris in van het Amerikaanse leger. Bekend als de 'Chaffee' (die de Britten aan de M24 gaven) zou ze net op tijd komen om nog tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog haar nut te bewijzen. Eind 1944 begon de Chaffee de M5's op het slagveld te vervangen.

De M24 zou nog vele jaren lang als de standaard lichte tank in dienst blijven bij het Amerikaanse leger. In de Koreaanse oorlog werd de tank veelvuldig ingezet. Uit de M24 ontstonden verschillende voertuigen voor verschillende opdrachten, zoals het M19 luchtafweergeschut en de M37 houwitser (105mm). Deze kwamen echter te laat om nog ingezet te worden in de Tweede Wereldoorlog.

Ook andere landen, waaronder Nederland, maakten na de oorlog ruimschoots gebruik van de Chaffee. Wat later in de filmwereld goed van pas kwam. De M24 maakte haar opwachting in verschillende speelfilms uit de jaren zestig, waaronder 'Battle of the Bulge' en 'The Bridge at Remagen'. De M24 werd doorontwikkeld naar de 25 ton zware M41 'Walker Bulldog' die uitgerust was met een 76.2mm kanon.

In 1977 (toen uw webmaster diende bij het Garde Regiment Jagers) mocht ik 'Molotov Cocktails' werpen op verschillende tanks, waaronder M24 Chaffee. Hierboven en hieronder foto's van deze 'opwindende' gebeurtenis.