Op het eerste oog leek het de omgekeerde wereld die vliegtuigconstructeur Ling-Temco-Vought aan het bewandelen was. Niet alleen telde men terug van de F-8, naar de A-7, ook de supersonische snelheid ging terug naar subsonisch. Maar toch wist Vought met haar nieuwe ontwerp wederom een winnaar te maken.

Op 25 maart, 1955 koos het prototype van de F-8 Crusader, de XF8U-1, voor het eerst het luchtruim. Tijdens deze eerste vlucht vloog het toestel gelijk horizontaal al door de geluidsbarrière. Het bleek de prestaties uit dezelfde motor als voor de F-100, de Pratt & Whitney J57, beter te benutten. Het toestel, de F-8A, werd spoedig in productie genomen om dienst te gaan doen bij de Amerikaanse Navy en Marines. De eerste werd op 25 maart 1957 afgeleverd (precies twee jaar na de eerste vlucht), de laatste in 1965. In totaal zouden er 1261 stuks gebouwd worden van deze populaire jager, die vanwege dat het de laatste ontworpen jager was met vuurwapens, de extra toevoeging kreeg, ‘Last of the Gunfighters’. Het was een typische vliegdekjager. Niet alleen waren de vleugels opvouwbaar, ook was de gehele invalshoek van de vleugel verstelbaar, om een betere lift bij opstijgen dan wel een betere glijvlucht naar het vliegdek te bewerkstelligen.

tussen 1966 en 1971 werden 446 F-8’s gemoderniseerd (B naar L, C naar K, E naar J en D naar H) Niet alleen werd de radar vernieuwd (voor alle weertypen), ook de wapensystemen werden verbeterd, evenals de automatische piloot. Voor de Franse marine werden 42 F-8E (FN)’s zo aangepast dat deze een lagere landingsnelheid kregen voor kortere vliegdekschepen. Vanaf 1980 werd de Franse Crusader vervangen door de Super Etendard.

Terugkomende op de openingszinnen. In 1960 zocht de Amerikaanse marine een opvolger voor het aanvalsvliegtuig de A-4 Skyhawk. Het denkbeeld was aan het veranderen dat een militair aanvalsvliegtuig supersonisch moest kunnen vliegen. Snelheid inleveren voor een grotere wapenlast met een grotere actieradius werd het devies. Vought kwam met een voorstel naar de Navy. Het was een verkleinde F-8 Crusader, die ontdaan was van de scherpte, meer rondingen vertoonde. Tevens was de instelbare invalshoek van de vleugel op het nieuwe toestel verdwenen. Het ontwerp werd geaccepteerd en de eerste vlucht, van de YA-7, was op 27 september 1965. De eerste leveringen aan de Amerikaanse Navy begonnen op 14 oktober 1966. De A-7 Corsair II, verwijzend naar een ander marine vliegtuig dat een geweldige reputatie opgebouwd had in de Tweede Wereldoorlog, deed vanaf 1967 dienst over Vietnam. Omdat het leek alsof de Corsair II een tegen een muur aangevlogen F-8 Crusader leek, kreeg de gedrongen A-7 de bijnaam; ‘Short Little Ugly Fellow’ (SLUF).

Om het marine personeel te trainen op de Corsair II werden 24 A-7B’s en 49 A-7C’s omgebouwd tot de tweezitsTA-7C. Niet alleen kwam de Corsair II in dienst bij de Amerikaanse marine, ook de United States Airforce kreeg de Corsair in haar arsenaal. Dit werd de A-7D met een krachtigere motor, de TF41, een roterend 20mm Vulcankanon, uitgebreider electronica voor automatische wapen-geleiding en een verbeterde traagheids/dopplernavigatie systeem. De USAF ontving 459 A-7D’s en 12 A-7K’s. De A-7K was een tweepersoons versie voor trainingsdoeleinden die haar volledige gevechtscapaciteit bewaarde. Twintig A-7K’s werden bij de Air National Guard ondergebracht. De A-7K verschild van de TA-7C aan de buitenzijde. Bij de A-7K loopt de basis van het kielvlak door in een stroomlijnkap die de brandstofreceptorstang afdekt.

Ook andere landen kregen de Corsair II in dienst. Portugal kreeg 50 omgebouwde A-7A’s (als de A-7P) inclusief 6 tweezitters. Naar Griekenland gingen 60 A-7H’s (landversies van de A-7E’s) en 5 TA-7H’s trainers. Veertien ex-USAF A-7E’s gingen naar de Royal Thai Navy Air Arm die er ook 4 TA-7E’s bij nam.

Klik op 'Top 50' voor mijn persoonlijke 'best of' militaire vliegtuigen lijst.

GA TERUG

---