In 1952 was er onder de code ‘Hustler’ een programma in onderzoek naar een supersone nucleaire bommenwerper. Ondanks bedenkingen van het Strategic Air Command (SAC)naar het werkelijke nut van een supersone aanvalsbommenwerper, kreeg Convair van de USAF op 12 februari, 1958, om een basisconcept te maken van de XB-58 en de XRB-58. Het moest een toestel worden met een 60 graden delta vleugel en voorzien van vier General Electric J79 turbojet motoren. In 1954 gaf de Commander in Chief van SAC, General Curtis LeMay, aan dat de B-58 niet thuis hoorde in het arsenaal van SAC en dat hij liever een conventionele bommenwerper had voor de SAC haar intercontinentale rol. LeMay was verder wel benieuwd naar de ontwikkeling en het onderzoek naar het gebruik van de B-58. Want de B-47 vloot diende een vervanger te hebben.

In juli, 1956, werd het eerste prototype gepresenteerd van de XB-58 55.660 en werd officieel de naam Hustler aan het toestel verbonden. Op 11 november van dat jaar, maakte het prototype haar eerste vlucht vanaf Carswell AFB, Texas. De XB-58 ging op 30 december voor het eerst door de geluidsbarrière, en bereikte een snelheid van Mach 1.17. De Amerikaanse luchtmacht besloot tot de aanschaf van 290 B-58 bommenwerpers ondergebracht in 5 Wings.

In het voorjaar van 1959 werd de eerste officiële Hustler, de 59-2428, afgeleverd. Er waren toen al 30 voorgangers geproduceerd voor het testen en aanpassen van de B-58. Maar er hing al een zwaard boven het B-58 programma. Op 14 juli, 1959, besloot het Pentagon dat de gevraagde budgetten te groot waren voor de SAC. In december gaf SAC in een herziene planning aan dat het genoegen kon nemen met 148 Hustlers (inclusief de 30 voorgeproduceerde toestellen) ondergebracht in 3 Wings. De 118 operationele machines zouden totaal 3 miljard dollar gaan kosten. Hiermee kwam elke B-58 op een prijs dat haar gewicht letterlijk goud waard was.

Er waren drie bemanningsleden aan boord van de B-58. Deze zaten in aparte cockpits in tandem. Iedere vlieger zat in een schietstoel dat een systeem van lamellen had en als een beschermende huls over hem heen schoot ter bescherming. Buiten de piloot en de navigator, op de tweede stoel, was er een ‘defensive systems operator’ aan boord voor het bedienen van het staartkanon en om tegenmaatregelen te nemen tegen vijandelijkheden van buiten af. Onder de romp was een enorme pod aangebracht. Deze grote gestroomlijnde bak kon bommen, en/of brandstof, camera’s en andere apparatuur bevatten.

Het was de bedoeling dat de B-58 en de B-47 diep in de Sovjet Unie zouden moeten opereren. De dreiging dat Rusland bestookt zou worden door vliegtuigen die tweemaal de snelheid van het geluid vlogen, zou de Sovjet Unie dwingen een onderschepper te ontwikkelen die de Hustler kon stoppen. Zolang die er nog niet waren, was de B-58 een bommenwerper die grote schade kon aanrichten. Maar drie Wings werden niet gerealiseerd en SAC zou het met twee moeten doen. De eerste Wing, de 43rd, werd in januari 1960 aangewezen dat toen nog op Davis-Monthan was gestationeerd (later werd het 305th Wing toegevoegd. De 43rd Wing kwam naar Carswell AFB in maart van dat jaar. Vijf maanden later, tijdens de bom-competitie tegen zes B-47 en zes B-52 bommenwerpers, op Bergstrom AFB, bleek de twee ingezette B-58 een grote winnaar. Helaas vanwege enkele kleine storingen aan een B-58’s verloren ze toch punten in het eindklassement. Een record dat waarschijnlijk nog steeds staat, is een ‘scramble’. De B-58 was rollende binnen twee minuten en 10 seconden (2 minuten sneller dan er voor alle toestellen stond).

Op 10 mei, 1961 werd een eerste record geschreven met de B-58. Met de 59-2451 van het 43rd Wing werd een traject van 1073 km gevlogen met een gemiddelde snelheid van 2000 km/u in 30 minuten en 40 seconden. Hiermee won de B-58 de prestigieuze ‘Bleriot Trophy’. Op 26 mei, 1960 vloog de 59-2451, The Firefly in recordtijd van New York naar de Luchtshow van Parijs (3 uur, 19 minuten, 58 seconden). De bemanning, Major W. Payne, Capt. W. Polhelmus en Capt. R. Wagener mocht de MacKay and Harmon Trophy in ontvangst nemen. De terugvlucht vanaf Le Bourget werd op 3 juni ondernomen door de winnaars van de Bleriot Trophy enkele weken daarvoor, Maj. E. Murphy, Maj. E. Moses en Lt. D. Dickerson. Helaas crashte 59-2451 en kwam de gehele bemanning om.

Een ander record werd op 5 maart 1962 gevlogen door 59-2458 van 43rd Wing. Capt. R. Sowers, Capt. R. MacDonald en Cpt. J. Walton vlogen die dag van Los Angeles naar New York in 2 uur en 56.8 seconden. De terugvlucht nam 2 uur en 15 minuten en 48.6 seconden in beslag. In totaal deed de B-58 er 4 uur, 41 minuten en 11.3 seconden over (het oude record stond op 6 uur en 46 minuten op naam van een RF-101C Voodoo). De bemanning mocht de MacKay- en Bendix Trophy in ontvangst nemen.

Het laatste record met de B-58, de 61-2059 van 305th Wing, werd gevlogen tussen Tokyo en Londen. De bemanning, Maj. S. Kubesch, Maj. J. Barrett en Capt. G. Williamson vloog in ‘Greased Lightning’ op 16 oktober, 1963 de afstand van 8,028 mijl in 8 uur, 35 minuten en 20 seconden.

Ondanks al zijn prestaties, bleef de B-58 in de ogen van SAC een leuk hebbeding, maar was haar nut discutabel. De actieradius van de B-58 bleef een probleem bij diepe penetratie in vijandelijk gebied. Ook de ontwikkeling van maatregelen tegen de snelle B-58 door de Sovjet Unie bezorgde de SAC hoofdpijn en de hoge onderhoudskosten deden de B-58 langzaamaan de das om. Ook door de druk op het toestel zelf, de slijtage door de hoge snelheden, zag het er naar uit dat het vliegtuig eind jaren zestig ‘op’ zou zijn. De gestaag oplopende ongelukken met de B-58 baarde de Luchtmacht ook zorgen. En op 27 oktober, 1969 werd de beslissing genomen om bezuinigingen door te voeren bij de USAF. De B-58 werd op 31 januari, 1970 slachtoffer toen besloten werd haar beide Wings non-actief te maken. De ontwikkeling van de F-111 en de toekomstige B-1 zouden de taken moeten overnemen van de B-58 Hustler

Klik op 'Top 50' voor mijn persoonlijke 'best of' militaire vliegtuigen lijst.

GA TERUG

---