Blackburn Buccaneer
The Brick

In 1952 wordt door de Admiraliteit de specificatie NA.39 uitgegeven. De Royal Navy wil een vliegtuig dat vanaf vliegdekschepen, op lage hoogte, zowel nucleaire als conventionele aanvallen op schepen moet uitvoeren. Het moet een tweezitter worden met een vliegbereik van meer dan 740 km en een snelheid van Mach 0.85 op 60 meter hoogte. Blackburn komt met een opvallend ontwerp, de B-103. De vleugel is in principe niet geschikt voor vliegdekschepen. Bij lage snelheden is de vliegkwaliteit slecht. Maar Blackburn past een systeem toe van aangeblazen lucht over de kleppen en roeren. Zo blijft er lift genoeg over voor deklandingen. In juli 1955 krijgt Blackburn opdracht voor 20 toestellen (S.1).

Op 30 april 1958 vliegt de eerste Buccaneer. Als het toestel in 1961 door de Fleet Air Arm in bedrijf genomen wordt blijken de motoren te zwak. In januari 1962 volgt dan ook een productieorder voor een nieuwe versie met Rolls-Royce Spey turbofans. Een motor met 60% meer stuwkracht en ook nog eens een stuk zuiniger. De eerste van deze versie vliegt op 17 mei 1963. In april 1965 wordt de Buccaneer S.Mk 2 operationeel. Ook Zuid Afrika heeft belangstelling en bestelt 16 stuks, maar zonder maritieme kenmerken (zij opereren vanaf de wal). In 1968 koopt de RAF de Buccaneer omdat de TSR.2 afgelast wordt. De Fleet Air Arm stoot haar Buccaneers af omdat haar carriermacht inkrimpt. De RAF neemt 64 toestellen over en krijgt 49 nieuwe, waarvan de laatste in 1977 wordt afgeleverd. Zes squadrons worden uitgerust met de Buccaneer. Het eerste is 12 Squadron, voor maritieme aanvalstaken. 15 en 16 Squadron worden ingezet voor aanvallen boven land en worden in Duitsland gestationeerd. 237 OTU zorgt voor opleiding en training. 208 Squadron krijgt ook maritieme taken. 216 Squadron krijgt aanvallen boven land.

Een Buccaneer op Vliegbasis Leeuwarden met alles ingeklapt

In de jaren 80 worden 42 Buccaneers gemoderniseerd en de rest wordt uitgefaseerd. In januari 1990 worden twaalf toestellen naar de Perzische Golf gestuurd, om ingezet te worden bij Operatie Desert Storm. Ze vliegen 216 missies, meest als doel-aanwijzer voor laser-geleide bommen. Ook gooien de ‘Bucks’ zelf 48 bommen op Irak. Het zijn de laatste acties van dit type. 208 Squadron is de laatste die haar Buccaneers aan het begin van 1994 omruilt voor Tornado’s.

De luchtremmen opengeklapt

Fabrikant Blackburn / Hawker-Siddeley Aviation / British Aerospace
Ontwerper Blackburn
Gebruik Aanvals en verkenners vliegtuig
Motor (S.1) 2 x Bristol Siddeley Gyron Junior 101, latere versies allen 2 x Rolls-Royce Spey 101
Vermogen 3220 kg (BS.101), 5003 kg (Rolls-Royce Spey 101)
Spanwijdte (S.1) 12,9 m, (latere versies) 13,41 m
Lengte 19,33 m
Hoogte 4,95 m
Vleugeloppervlakte  
Klimvermogen 2134 m/min
Gewicht leeg 11.800 kg (S.1), 13.610 kg (latere versies) Geladen 20.865 kg (S.1), 28.123 kg (latere versies)
Snelheid max. 1038 km/u (zeehoogte) Geladen
Plafond 12.200 m
Bereik 3700 km met wapenlast
Bewapening Roterend bomluik 4 x 454 kg bommen of verkenningspot of 2000 liter brandstof, vier ophangpunten voor verschillende wapens, totaal wapenlast 7257 kg
Bemanning 2
Eerste vlucht 30 april 1958
Aantal gebouwd 170

Een Buccaneer op Vliegbasis Leeuwarden

Klik op 'Top 50' voor mijn persoonlijke 'best of' militaire vliegtuigen lijst.

GA TERUG