In 1952 wordt door de Admiraliteit de specificatie NA.39
uitgegeven. De Royal Navy wil een vliegtuig dat vanaf
vliegdekschepen, op lage hoogte, zowel nucleaire als
conventionele aanvallen op schepen moet uitvoeren. Het moet
een tweezitter worden met een vliegbereik van meer dan 740 km
en een snelheid van Mach 0.85 op 60 meter hoogte. Blackburn
komt met een opvallend ontwerp, de B-103. De vleugel is in
principe niet geschikt voor vliegdekschepen. Bij lage
snelheden is de vliegkwaliteit slecht. Maar Blackburn past een
systeem toe van aangeblazen lucht over de kleppen en roeren.
Zo blijft er lift genoeg over voor deklandingen. In juli 1955
krijgt Blackburn opdracht voor 20 toestellen (S.1).
Op 30 april 1958 vliegt de eerste Buccaneer. Als het
toestel in 1961 door de Fleet Air Arm in bedrijf genomen wordt
blijken de motoren te zwak. In januari 1962 volgt dan ook een
productieorder voor een nieuwe versie met Rolls-Royce Spey
turbofans. Een motor met 60% meer stuwkracht en ook nog eens
een stuk zuiniger. De eerste van deze versie vliegt op 17 mei
1963. In april 1965 wordt de Buccaneer S.Mk 2 operationeel.
Ook Zuid Afrika heeft belangstelling en bestelt 16 stuks, maar
zonder maritieme kenmerken (zij opereren vanaf de wal). In
1968 koopt de RAF de Buccaneer omdat de TSR.2 afgelast wordt.
De Fleet Air Arm stoot haar Buccaneers af omdat haar
carriermacht inkrimpt. De RAF neemt 64 toestellen over en
krijgt 49 nieuwe, waarvan de laatste in 1977 wordt afgeleverd.
Zes squadrons worden uitgerust met de Buccaneer. Het eerste is
12 Squadron, voor maritieme aanvalstaken. 15 en 16 Squadron
worden ingezet voor aanvallen boven land en worden in
Duitsland gestationeerd. 237 OTU zorgt voor opleiding en
training. 208 Squadron krijgt ook maritieme taken. 216
Squadron krijgt aanvallen boven land.
Een Buccaneer op Vliegbasis Leeuwarden met alles ingeklapt
In de jaren 80 worden 42 Buccaneers gemoderniseerd en de
rest wordt uitgefaseerd. In januari 1990 worden twaalf
toestellen naar de Perzische Golf gestuurd, om ingezet te
worden bij Operatie Desert Storm. Ze vliegen 216 missies,
meest als doel-aanwijzer voor laser-geleide bommen. Ook gooien
de ‘Bucks’ zelf 48 bommen op Irak. Het zijn de laatste acties
van dit type. 208 Squadron is de laatste die haar Buccaneers
aan het begin van 1994 omruilt voor Tornado’s.
De luchtremmen opengeklapt
| Fabrikant |
Blackburn /
Hawker-Siddeley Aviation / British Aerospace |
| Ontwerper |
Blackburn |
| Gebruik |
Aanvals en
verkenners vliegtuig |
| Motor |
(S.1) 2 x
Bristol Siddeley Gyron Junior 101, latere versies allen
2 x Rolls-Royce Spey 101 |
| Vermogen |
3220 kg
(BS.101), 5003 kg (Rolls-Royce Spey 101) |
| Spanwijdte |
(S.1) 12,9 m,
(latere versies) 13,41 m |
| Lengte |
19,33 m |
| Hoogte |
4,95 m |
| Vleugeloppervlakte |
|
| Klimvermogen |
2134 m/min |
| Gewicht |
leeg |
11.800 kg (S.1), 13.610 kg
(latere versies) |
Geladen |
20.865 kg (S.1), 28.123 kg
(latere versies) |
| Snelheid |
max. |
1038 km/u (zeehoogte) |
Geladen |
|
| Plafond |
12.200 m |
| Bereik |
3700 km met
wapenlast |
| Bewapening |
Roterend bomluik
4 x 454 kg bommen of verkenningspot of 2000 liter
brandstof, vier ophangpunten voor verschillende wapens,
totaal wapenlast 7257 kg |
| Bemanning |
2 |
| Eerste
vlucht |
30 april
1958 |
| Aantal
gebouwd |
170
|
Een Buccaneer op Vliegbasis Leeuwarden
Klik op 'Top 50' voor mijn
persoonlijke 'best of' militaire vliegtuigen lijst.
GA TERUG
|