Links: Charles Lindbergh

(North American onderzocht toch in 1944 samen met de Navy of het mogelijk was de P-51 als marinejager aan te passen. Hiertoe werd een P-51D aangepast voor deklandingen (wat met de P-51B niet het geval geweest was) door er katapultpunten en een vanghaak aan te bouwen. Ondanks een betere actieradius voegde de zogenaamde 'Seahorse' niets extra's toe ten opzichte van de F-4U en werd niet verder ontwikkeld.)

Halverwege 1944 bezocht Charles Lindbergh (de man die als eerste van New-York naar parijs vloog in 1927) als burgertechnicus de strijdtonelen in de Stille Oceaan. Zijn onderzoeken leidden uiteindelijk tot een verdubbeling van de bommenlastcapaciteit van de F4U-1D, tot 2000 kg. De Corsair werd nu ook een belangrijke factor voor grondondersteuning. Binnen zeven weken gooiden de F4U's 100.000 kg aan bommen op de Marshall Eilanden.

Aan het eind van 1944 liep er iedere 28 minuten een Corsair van de band bij Chance Vougt. De productie bedroeg toen 4631 voor Chance Vought en 2485 voor Goodyear. De Brewster productie stopte na 735 toestellen vanwege slecht management.

April 1945 was een nieuw hoofdstuk voor de Corsair. Op 7 april werden er voor het eerst F4U-4C's met 20mm kanonnen ingezet tegen de Kamikaze. De vlogen vanaf de USS Sikoh en Breton in handen van de Marine Air Group 31. Op 18 april werden voor de eerste maal napalmbommen geworpen door F4U's. Tijdens acties rond Okinawa schoten de piloten van de Marine Corps 124 Japanse toestellen uit de lucht en kreeg de Corsair de bijnaam 'Sweetheart of Okinawa'. Voor de Japanners stond het toestel bekend als de 'Whispering Death', vanwege haar specifieke geluid (al gaan er stemmen op dat deze naam door de Amerikaanse propaganda machine is ontstaan).

In totaal zouden aan het einde van de oorlog 2140 vijandelijke toestellen vernietigd zijn door de F4U in luchtgevechten tegen een verlies van 189 Corsair's. Tijdens de 64.051 missies gingen verder 349 verloren door grondvuur, 692 door niet-operationele vluchten en 164 tijdens crashes aan boord van vliegdekschepen.

Er werden varianten bedacht met de F4U-4 Corsair als basis. De F4U-2 met de radar aan de stuurboordvleugel kreeg een opvolger in de vorm van de F4U-4E en de F4U-4N met respectievelijk de APS-4 en de APS6 radar. Uitgerust met kanonnen kwamen ze te laat om nog aan de strijd tegen Japan deel te nemen.

In 1944 toen de kamikaze dreiging serieuze vormen aannam, werd er gekeken naar een F4U die op lage hoogte kon opereren. Hiertoe werd een Pratt & Whitney R-4360 radiaal motor met 28 cilinders in vier rijen in een F4U-1 geplaatst en getest. Ook een FG-1 van Goodyear was op deze manier aangepast als de XF2G-1. Uit deze proefnemingen werd een geheel nieuw toestel geboren, de F2G-1. In maart 1944 kreeg Goodyear de order voor 418 toestellen, de F2G-1 voor operaties vanaf het land, de F2G-2 vanaf vliegdekscheppen.

De enorme motor werd ten volle benut door de traditionele cockpitkap te vervangen voor een druppelkap. De bewapening van de F2G-1 bestond uit vier tot zes .50 machinegeweren en acht raketten of twee 1000 pond bommen. Maar de toestellen die van de productielijn kwamen bleken niet de snelheid te halen die men gedacht had en de kist was lastig te vliegen in de lengterichting. Ook de aanvoer van motoren verliep traag. De order werd teruggebracht en slechts vijf F2G-1 en vijf F2G-2's werden afgeleverd.

Er werd ook nog een F4U-5 geproduceerd, maar die kwam ook te laat voor de Tweede Wereldoorlog. In deze versie werd voor het eerst de linnen bekleding aan de buitenste panelen vervangen voor metalen. Vering zorgde voor een gemakkelijker bediening van de hoogteroeren, tot 40%! Tevens werd de neus verlaagd voor een beter zicht.
Van de F4U-6 werden 110 gebouwd, die meer bewapening kon dragen en zwaarder pantser droeg. Van de F4U-7, de laatste variant, werden 90 gebouwd. De F4U-6 en de F4U-7 waren in principe gelijk en stonden beide bekend al AU-1. Het verschil tussen F4U-6 en de F4U-7 was dat de '6' een R-2800-83W motor had en de '7' een R-2800-18W. De F4U-7 (AU-1) ging naar de Franse marine.

Buiten de Franse, Britse en Amerikaanse marine vlogen ook Argentinië, Nieuw-Zeeland, Honduras en El Savador met de Corsair. Toen na tien jaar in 1952 de productie werd gestopt waren er 12.571 Corsairs afgeleverd. Toch zou de naam voortleven in een ander toestel van Vought, namelijk de A-7 Corsair II, een aanvalsvliegtuig dat in 1965 haar eerste vlucht maakte.

Er zijn verschillende Corsairs bewaard gebleven, zowel museaal, dan wel vliegwaardig. Het is een opvallende verschijning in de warbird wereld, die lange neus en die geknakte vleugel. Ook is het toestel een vaak gebruikt toestel voor de zogenaamde air-races, zoals die op Reno, Nevada. Eén van deze kisten, met race-nummer #94, (buNo 92050) kwam ik tegen in 2000 in het 'The Wings over the Rockies' museum op Lowry AFB in Denver, Colorado. Toch zijn Corsairs het fraaist, in mijn ogen, in gerestaureerde staat zoals ze in oorlogsjaren opereerden (zie hieronder).

GA TERUG

---