In 1969 werd in de voormalige Sovjet Unie besloten dat er een nieuwe jager nodig was die alle bestaande Amerikaanse jagers aan moest kunnen. Sukhoi OKB wist het contract binnen te slepen en zij begonnen aan de ontwikkeling van één van de beste en mooiste straaljagers ooit gebouwd. Op 20 mei, 1970, steeg het eerste prototype, de T10-1, voor het eerst op. Al snel bleek dat het toestel niet voldeed aan de verwachtingen. Er waren problemen met de motor en de aërodynamica, ook het brandstofverbruik baarde zorgen. Het tweede prototype, de T10-2, crashte nadat het fly-by-wire systeem faalde waarbij de piloot het leven liet. Er werden geen verdere prototypes gebouwd van de T10. Maar deze voorontwikkeling leidde naar een nieuw toestel dat los gebaseerd was op de T10. Op 20 april, 1981 maakte de T10S haar eerste proefvlucht. Het zou de voorloper worden van een meesterwerk in effectiviteit, de Su-27 Sukhoi.

Om de Su-27 zo licht mogelijk te houden werd gebruik gemaakt van een verbeterde legering van lichtgewicht aluminium en lithium. De twee Lyoelka AL-31F kunnen een kracht ontwikkelen van 12.500 kg en stuwen het toestel voort met een maximum snelheid van Mach 2.35. Tijdens de eerste kennismaking in het Westen, de Parijse luchtvaartshow in 1989, demonstreerde het toestel niet alleen haar prachtige vorm, maar verbijsterde iedereen met de ongelooflijke optrekkende manoeuvre midden in een vlakke vlucht, de zogenaamde ’Pougatsjev-Cobra’. Zonder de betrouwbare AL-31F motoren zou het niet mogelijk zijn de Su-27 in zulke manoeuvres te sturen.

De radar, een RLPK27 pulse-Dopler heeft een track-while-scan en look-down shoot-down met een bereik van 240 km. Het kan 10 doelen verwerken vanaf een afstand van 185 km. De piloot kan twee doelen gelijk bestoken met raketten. Verder heeft de vlieger de mogelijkheid om gebruik te maken van zijn laser-range finder (over een afstand van 8km) en een Infrared Search and Track systeem (met een bereik van 50 km). Dit zogenaamde electro-optische systeem kan verbonden worden met de piloot zijn helm die via hoofdbeweging zijn doel kan aanwijzen, volgen en uitschakelen.

De Su-27 prototypes kregen als NAVO codenaam de Flanker-A. Het productie model kreeg de aanduiding Flanker-B van het westen toegewezen. Over de jaren zijn er verschillende varianten verschenen van de Su-27. De Su-27UB Flanker-C, of Su-30 aanduiding, was een lange afstand onderschepper waarbij een extra vlieger achter de piloot zat. Dit type werd ook gebruikt als trainer. De Su-27IB, of Su-34 aanduiding, was een lange afstand aanvalsjager waarbij twee vliegers naast elkaar zitten.

Ook de Russische marine zag wel wat in de Su-27. Hiervoor werd de Su-27K Flanker-D ontwikkeld, of met de aanduiding Su-33, in 1992. Het was voorzien van opvouwbare vleugels, een intrekbare brandstofsonde, een vanghaak, versterkt landinggestel en beweegbare canard-vleugels.

Buiten Rusland vliegt ook de Oekraine, Belarus, Kazachstan, Vietnam, India en China met de geweldige Su-27
De huidige generatie van de Su-27 afgeleid is de Su-35 en de Su-37, waarbij de laatste zogenaamde thrust=vectoring heeft (besturing met de jetuitlaat). Had de Su-35 11 uitwendige ophangpunten, de Su-37 bezit er 14.