Het eerste Sovjetrussische gevechtsvliegtuig met verstelbare vleugels was de Mikoyan-Gurevich MiG-23. Ontwikkeld in begin jaren zestig van de vorige eeuw, kwam het pas in de openbaarheid in 1967 tijdens de Moskou Luchtvaartdag. Bij de NAVO stond de MiG-23 bekend als de ‘Flogger’ en werd als interceptorjager ingezet. Met twee keer het leeggewicht van zijn voorganger, de MiG-21, woog de MiG-23 11.000 kg. De grote van de jager bood genoeg ruimte om de krachtige ‘J-band High Lark’ lange-afstandsradar in onder te brengen (vergelijkbaar met die in de vroege F-4 Phantom). Ondanks haar indrukwekkende verschijning was het toestel weinig beter dan haar voorganger de MiG-21. Was de snelheid in acceleratie uitmuntend, de wendbaarheid liet veel te wensen over. Tijdens de invasie van Israël in Libanon, verloor Syrië 36 MiG-23’s.

Het eerste type dat in grote aantallen werd geproduceerd voor de Sovjet luchtmacht, was de MiG-23M dat operationeel werd in1972. Al vrij snel daarna werd de Tumansky R-27 straalmotor (10.200kg) vervangen door de sterkere R-29B die een vermogen had van 12.550 kg stuwkracht, waardoor de MiG-23MF ontstond. Voor trainingsdoeleinden werd de MiG-23U ontwikkeld met dubbele cockpit in tandem.

Voor de export werd de MiG-23MS (Flogger-B) ontwikkeld met eenvoudigere elektronica en radar. De radar was een zogenaamde ‘Jay Bird’ die ook in latere MiG-21 toestellen aangebracht was. Deze types waren alleen geschikt om de, aan de Jay Bird gekoppelde radar, AA-2 ‘Atoll’ raketten te voeren. Voor de partners van Rusland in het Warschau Pact en andere bondgenoten werden enige honderden geëxporteerd. In 1980 zouden er reeds 1000 afgeleverd zijn.

De ‘Flogger-E’ die in dienst was bij Libië, bezat de mogelijkheid om de AA-7 raketten voor middellange afstand te voeren. In januari 1989 voelde de Amerikaanse vloot in de Middellandse Zee zich bedreigd door enkele naderende MiG-23’s van Libië. Twee werden er door F-14 Tomcats neergehaald voor ze werkelijk gevaarlijk werden.

Op verzoek van exportklanten werd een hybride toestel ontwikkeld uit de MiG-23 (inlaten, motor en staart) en met een voorstuk dat later in de MiG-27 aanvalsjager/bommenwerper (voorstuk) zou worden toegepast, waardoor de MiG-23BN ‘Flogger-F’ ontstond die als jachtbommenwerper moest fungeren.

Eind jaren zeventig verscheen de MiG-23ML (Flogger-K). Dit type was voorzien van de krachtige R-29PN. Aan de buitenzijde viel het toestel alleen op door het strakkere kielvlak (ook toegepast op de Flogger-G) en een sensorgondel onder de neus.

Grootste verschillen tussen de MiG-27 en de MiG-23 aan de buitenzijde waren de kleinere inlaatgeleiders, het roterende zesloops kanon onder de romp, een korte uitlaat en de ‘eendenneus’. Aangezien de variant MiG-27 zoveel overeenkomsten vertoonde met de MiG-23 werden de beide toestellen door de NAVO tot de ‘Flogger’ gerekend.

GA TERUG

---