De Britten ontvingen ook een groot aantal P-47D’s (590 stuks). Tijdens gevechten was gebleken dat er een blinde hoek van 20º in de cockpitkap zat. In juli 1943 werd de rug verlaagd van een P-47D en voorzien van een Hawker Typhoon ‘druppel’ cockpitkap. Deze XP-47K werd getest en de cockpitkap werd gebruikt in de nieuwe serie te bouwen ‘D’s’, de P-47D-25-RE.

De verbeterde P-47D’s waren ondertussen 7938 kg zwaar (tegen het gewicht van 5482 kg van de P-47B). Maar dankzij de opgevoerde motor en onbeschilderde romp leden de prestaties er niet onder. Dankzij bredere propellerbladen nam de klimsnelheid zelfs met 122 m/min toe. De richtingstabiliteit leed enig verlies door de nieuwe kap, dit werd opgelost met de P-47D-27-RE, die een vergroot kielvlak kreeg met een lage vin.

Na een missie, als de Thunderbolts naar huis vlogen, werd met de overgebleven munitie gronddoelen bestookt. Steeds vaker nam de P-51 de escorte over voor de Amerikaanse bommenwerpers, en kon de P-47 zich meer gaan richten op gronddoelen waar ze uitermate geschikt voor bleek. De P-47D-35-RA variant werd uitgerust met lanceerrails voor vijf 12,7cm raketten onder iedere vleugel.

Er werden twee P-47D-15-RE’s gereserveerd om als testplatform te dienen voor vloeistof gekoelde Chrysler XIV-2200-1 motoren. Deze motor bestond uit vier omgekeerde V-twins in een voorste en een achterste eenheid van in totaal 16 cilinders. Deze eenheid had een vermogen van 2500 pk en gaf de XP-47H een snelheid van 789 km per uur. Maar er volgende geen verdere productie.

De snelste Thunderbolt, de XP-47J, die getest werd, onderging hetzelfde lot als de XP-47H, deze werd niet verder ontwikkeld. Deze machine bezat een R-2800-61 motor met een extra inlaat voor de CH-5 turboaanjager. De 2100 pk sterke motor behaalde in augustus 1944 een snelheid van 811 km/u. Het toestel onderscheidde zich van de andere modellen door een ronde motorbeplating in plaats van de omgekeerde ei-vorm. Een inlaat was onder de motor geplaatst die iets naar achteren lag. Verder was het toestel met 6 in plaats van de 8 machinegeweren uitgerust om gewicht te besparen.

Door de dreiging van de V-1 raket en straalvliegtuigen werd een ‘sprint’ P-47 ontwikkeld, de YP-47M. Uitgerust met de 2800 pk sterke R2800-57(C) motor met een CH-5 turboaanjager werd een snelheid behaald van 756 km/u. Van de P-47M werden 133 geproduceerd. Deze variant werden voornamelijk ingezet in Franrijk na D-Day.

De P-47 was nu zo sterk dat het meer dan de helft van de bommen kon dragen van een viermotorige B-17 Flying Fortress! Tijdens de eerste vijf maanden van 1945 gooiden de Thunderbolts 541 ton aan bommen per dag. Vanaf D-Day tot het einde van de oorlog in Europa, werden 86.000 spoorwagons, 9000 locomotieven. 68.000 motorvoertuigen en 6000 pantservoertuigen vernietigd.

De laatste versie was de P-47N. Dit was een P-47M met vergrote vleugels waar extra brandstof in vervoerd kon worden waarmee het bereik 3540 km werd. Dit toestel was ideaal voor de Stille Oceaan als operatiegebied. De vleugeltips waren recht afgesneden waardoor een betere roll-manoeuvre kon worden gemaakt. Er werd een versterkt landinggestel aangebracht om het gewicht van 9616 kg te kunnen dragen. De R-2800-77 motor produceerde 2800 pk, goed voor 740 km/u. het bleek een goede escorte jager voor de B-29 Superfortresses die vanaf Saipan naar japan vlogen. Er werden 1816 P-47N’s geproduceerd.

In totaal zouden de Thunderbolts 120.000 ton aan bommen gooien, 135 miljoen .50 patronen en 60.000 raketten verschieten. Tijdens 1.934.000 operationele vlieguren werd 774.129.000 liter brandstof verbrandt. Tijdens luchtgevechten werden 3752 Duitse toestellen vernietigd en 3315 op de grond,… vliegtuigen die de Duitsers nooit zo snel konden vervangen.

Onderstaand verslag betreft één van de vele Thunderbolt piloten die het leven lieten. Zij streden ver van huis, stierven ver van huis en verdwenen ver van huis. Frank Gallion zijn naam stond ook jaren lang aangegeven op de 'vermisten' muur van de Amerikaanse begraafplaats te Margraten. Tot bij toeval zijn P-47D werd gevonden in het IJsselmeer, en hij na 52 jaar eindelijk terug naar huis kon.

Op drie november 1943 vliegt Flt.Off. Frank D. Gallion, van de 334th Fighter Squadron, de 4th Fighter Group, met elf anderen uit zijn squadron een escorte voor B-17 bommenwerpers onderweg naar Wilhelmshafen. Nabij Kijkduin wordt de Nederlandse kust bereikt. Over Noord-Holland, ter hoogte van Hippolyteshoef komt het tot een luchtgevecht met acht Duitse Messerschmitt Bf 109 jagers die van Schiphol zijn opgestegen. Bij Opmeer wordt de eerste Thunderbolt neergeschoten. Een andere Bf 109 weet een tweede te onderscheppen, en de P-47D, 42-7924 te raken met zijn geschut. Zonder tegenvuur te kunnen geven duikt de Thunderbolt richting het IJsselmeer. De hoogtemeter van Gallion zijn toestel kan de duiksnelheid niet verwerken en slaat vast op ‘175 meter down’, als het vliegtuig tegen het water knalt, even ten zuiden van Den Oever, ten oosten van de Wieringermeer. De 28 jarige Gallion komt bij de klap om het leven.

Op 21 oktober 1994 voert de ‘Elise’ in opdracht van Rijkswaterstaat lodingswerkzaamheden uit. Schipper Harm Pasterkamp hoort plotseling dat de ‘Elise’ ergens tegen aanloopt. Hij trekt daarop zijn duikerspak aan en gaat het water in. De schroef blijkt geraakt door een stuk ijzer. Als Pasterkamp met het stuk ijzer boven water komt, blijkt dit een stuk van een machinegeweer te zijn. Ook wordt een stuk van een vleugel geborgen.

Vrijdagmorgen 10 februari 1995 dalen duikers van de Koninklijke Marine af om de Thunderbolt van Gallion vast te ketenen aan de kranen van het bergingschip A 854. Langzaam komt het toestel los uit het zand. De kranen kunnen het niet aan, en alarmbellen klinken. De duikers spuiten met water de modder en zand uit het vliegtuig. Het verlichte toestel wordt daarop geborgen.

Er bestaat enige vrees dat er misschien nog bommen aan boord zijn, maar die worden niet gevonden. De .50 Browning machinegeweren zijn in de weken ervoor al geborgen. De marinemensen bergen wel enkele menselijke resten, laarzen, een stuk pilotenjack, een Zippo aansteker en een horloge dat op kwart over zes staat (het heeft waarschijnlijk nog een tijdje gelopen, want de Thunderbolt is exact om 13.00 uur neergestort). Het naamplaatje bevestigt dat het Frank D. Gallion is. De vermiste vlieger die gestorven was voor onze vrijheid is niet langer vermist. Helaas heeft zijn vrouw Phyllis het niet meer mogen meemaken, zij bleef op hem wachten, tot ze in 1993 overleed.

De stoffelijke resten van Frank Gallion werden naar Hawaï overgebracht voor identificatie, om vervolgens naar huis terug te keren in Millersbuy, Ohio, waar hij werd begraven.

Tussen 12 april en 30 november 1995 was het wrak van Frank Gallion zijn Thunderbolt, samen met verschillende andere geborgen stukken vliegtuig uit het IJsselmeer tentoongesteld op het terrein van het Nieuwe Land Poldermuseum te Lelystad in het kader van de tentoonstelling ‘Noodlot’ (De Rol van het IJsselmeer Tijdens de Tweede Wereldoorlog).