In 1938 test het Amerikaanse leger de Half Track Armoured Personnel Carrier (APC) T7 dat gebaseerd is op de White M3 'Wheeled Scout Car'. Het voertuig wordt niet massaal in productie genomen, maar de ontwikkeling is in gang gezet. Na het beproeven van het testvoertuig 'T14' begint de productie van de M2. Dit basis model wordt ontwikkelt voor het vervoeren van de 105 mm howitzer.

Het principe van het half-rups voertuig is een grotere toegankelijkheid in verschillende terrein situaties. De Amerikaanse Half Track was een vrij simpele constructie. De Duitsers die hetzelfde principe massaal produceerden (o.a. met de SdKfz 251) waren ingewikkelder te bouwen. Dit kwam vooral tot uiting bij het achterste loopwerk. Bij de Amerikaanse Half Track bestond het rupsloopwerk uit twee staalkabels met versterkte dwarsbalkjes in gevulkaniseerd rubber. Ze moesten na ongeveer 1500 mijl (2400 km) vervangen worden wat eenvoudig en goedkoop te doen was.

Bij de Duitse voertuigen waren de rupsloopvlakken veel duurzamer maar ook ingewikkelder te repareren en kostbaarder. Bij beidde oplossingen gold trouwens dat ze net zo gemakkelijk te vernietigen waren in een gevecht.

Een opvallend kenmerk aan de Half Track is te vinden aan de voorzijde. Sommige voertuigen waren aan de voorzijde voorzien van een lier met een trekkracht van 5000 kg.

Andere voertuigen waren voorzien van een zogenaamde 'roller'. Dit ronde stalen vat moest zorgen dat het voertuig tijdens het oversteken van greppels en dergelijke zich niet ging 'ingraven'. Het gewicht van de Half Track lag rond de acht ton. Van de versie M2 tot aan de M3A2 werd de watergekoelde 6 cilinder White 160 AX geïnstalleerd die het voertuig een snelheid gaf van ongeveer 80 km/u. De varianten M5 tot en met de M9A1 hadden de International RED 450B motor geplaatst. De brandstof inhoud bedroeg 227.5 liter (60 gallons) die het voertuig ongeveer 300 km konden brengen.

Om de verschillen tussen de versies enigszins te onderscheiden volgt hieronder een beknopte verduidelijking.

M2: Vervoerder van 10 man, geen achterdeur en korter dan de M3. Geschikt om de 105 mm howitzer te slepen.
M2A1: Was voorzien van een M49 ring voor het .50 machine geweer boven de bijrijder.

M3: Vervoerder van 10 passagiers en drie bemanningsleden. Voorzien van een achterdeur en een verlengde ruimte achter. Tevens van achteren voorzien van een voetstuk aan de achterzijde waarop een .30 machine geweer geplaatst kon worden.
M3A1: Voorzien van een 'preekstoel' waarin een .50 machine geweer geplaatst was. Aan beide zijden voorzien van 3 punten (en achterop 1) waarop een .30 machine geweer geplaatst kon worden.

M4/M4A1: Een speciaal voertuig van waaruit een 81 mm mortier afgeschoten kon worden.

M5: Gelijk aan de M2 en M3, maar de hoeken waren ronder afgewerkt aan de achterzijde.

M5A1: Gelijk aan de M3A1. Met extra geschutsring M49 en ruimte voor 13 man.
M9/M9A1: Gebouwd door International Harvester met geschutstoren. Gelijk aan M2A1 maar met achterdeur.

M16/M17: Een speciale versie (als basis de M3) met achterop een viertal gesynchroniseerde .50 Browning machine geweren. Bekend geworden als de 'Quad'. Werd ingezet tegen vliegtuigen en gronddoelen. Zijbepantsering werd opengeklapt om de toren te kunnen draaien. Elk wapen schoot 400 tot 500 schoten per minuut over een reikwijdte van 7 km. Vier man personeel bediende het voertuig en wapen. De M17 was gelijk aan de M16 maar werd gebouwd door International Harvester.

Er werden ongeveer 43.000 Half Tracks geproduceerd door vier firma's: Autocar Company, Diamont T Motor Car Co., White Motor Company en (specialistische productie) International Harvester .