Veere 2011
(in het witte vierkantje de plaats van het inuatiemonument)
(Google Earth)
Gedurende de loop van de oorlog werd Veere een steeds belangrijker haven voor de Duitsers.
Lag eerst alleen A-Gruppe van het Rheinflottille in de haven, in oktober 1944 kwamen daar een gros
schepen bij onder commando van Fregattenkapitän Alexander Stein. Veere, welke de naam Stp. Ostmark droeg,
was van belang vanwege de
aansluiting met het achterland over het water via Dortrecht. Als zodanig was er aardig wat luchtafweer
rond Veere. Toch kon dit niet voorkomen dat ook Veere doelwit voor RAF Bomber Command zou worden.
Op 11 oktober 1944 verschenen bommenwerpers van No. 5 (Bomber) Group ten westen van Veere en doorbraken
met hun bommen de dijk aldaar.
11 Oktober 1944, de dijk
ten westen van Veere wordt gebombardeerd
F.Kapt. Stein had geen hoge pet op van de aanwezige landmachttroepen in en rond Veere.
Toen de landingen op 1 november 1944 plaatsvonden op de westkust van Walcheren besloot Stein
dan ook zijn eenheid naar Zierikzee over te brengen. Stein keerde nog wel een keer terug voor
een inspectie, maar liet de verdediging van Veere over aan Oberleutnant Adolf Rapp van de
Marineflakabteilung 810 welke op Veere was teruggevallen. Toen Walcheren als vesting werd
verklaard, was het onmogelijk geworden voor Rapp om zijn 450 tellende eenheid uit Veere te
laten vertrekken. Vanaf Noord-Beveland, dat op 29 oktober in Geallieerde handen was gevallen,
werd op 2 november het vuur geopend op de batterij Alarm-Flakbatterie. Onder de burgerbevolking
waren door deze beschieting enkele doden en gewonden te betreuren. De Duitse Flak batterij
verlegde daarop haar vuur van Noord-Beveland naar de Sloedam. In de volgende dagen werd Veere
verschillende malen bestookt door jachtbommenwerpers en artillerie.
Het inundatiemonument aan de Oostwatering,
nabij de jachthaven van Veere
Op 6 november lag het 7th Battalion The Cameronians, onder commando van Lt.-Col. C.F. Nason voor Veere.
B Company nam tijdens een patrouille 10 Duitsers gevangen plus de compagnie-sergeant-majoor. Lt.-Col. Nason
stuurde een Duitse onderofficier het stadje binnen om een in het Duits geschreven ultimatum aan de bevelvoerder
ter plekke te overhandigen. Toen Nason geen antwoord kreeg (hij had tot 17.30 uur de tijd gegeven zich over
te geven) gaf hij zijn artillerie opdracht om het vuur te openen. De volgende dag, 7 november, zou men de aanval
openen om 08.40 uur. Tot 07.30 uur bleven de granaten en mortieren Veere bestoken. Vlak voor men Veere zou
binnentrekken verscheen een witte vlag en gaven 16 officieren en zo’n 670 man zich over. Later werden nog
meer Duitsers gevangen genomen. Hiermee was ook Veere eindelijk weer vrij.
Buffalo's van de 79th Armoured Division achter
de dijk bij de kerk van Veere
(Om de kerk meer tot haar recht te laten komen,
een iets andere positie gekozen voor de vergelijking)
Vervolg uw tocht vanuit Veere via de Oostwatering waar u op de dijk aldaar het
inundatiemonument zult tegenkomen. Uw volgende stop is de Monnikendijk in Vrouwenpolder.
Links: Capitulatiemonument in Vrouwenpolder
Dit wordt nu een tocht, terug in de tijd. In Vrouwenpolder werd op 8 november 1944 de overgave
getekend en was de capitulatie van de Duitsers op Walcheren een feit.
In de vroege morgen van 8 november werd om 05.30 uur artillerie- en mortiervuur gelegd op en rond Vrouwenpolder
om vervolgens de No 4 Commando de aanval te laten inzetten. Er werd weinig verzet geboden en om 08.15 uur
kwamen vier Duisters naar de commando’s om over de overgave te onderhandelen. Na telefonisch contact te hebben
gehad met Oberstleutnant Wilhelm Veigele, stuurde deze een auto om de Engelse officieren op te halen die de
overgave konden behartigen. Er werd een staakt-het-vuren afgekondigd, en zo reden Lt.-Col. Robert P. Dawson,
Lt. Wright en twee commando’s naar Vrouwenpolder. Veigele moest zich wel overgeven vanwege munitiegebrek
en dat hij geen controle meer had over de laatst overgebleven troepen.
In het huis waar de ondertekening
plaatsvond, wordt een witte gevelsteen ingemetseld. De afbeelding in de steen is een Duitse adelaar die bij
de nek wordt gegrepen en wordt in 1956 onthuld. Nadat het huis gesloopt werd in 1973 werd een nieuwe locatie
gezocht. Deze werd gevonden naast de Nederlands-hervormde kerk waar een speciaal plantsoen werd aangelegd aan
de Monnikendijk. Op 8 november 1994 werd het monument onthuld door M. Brouwer-te Roller en W.J. Sanderse,
wethouders van de gemeente Veere.
Neem vanuit Vrouwenpolder de N 57 naar Serooskerke
en stop bij de kerk, aan de Noordweg.
Monument in Serooskerke
Op 8 november was het dus ‘vrede’ op Walcheren. 48 Royal Marines Commando kreeg de opdracht om verschillende
dorpskernen te bezoeken en uit te kijken naar achtergebleven Duitse soldaten. A Troop, onder commando van Captain
Dan Flunder, zouden in vier Buffalo’s van het 79th Assault Squadron Royal Engineers, onder commando van Major J.G.
Hanson de tocht ondernemen. Vanuit Domburg vertrokken de vier Buffalo’s om 12.15 uur om via Oostkapelle naar
Serooskerke te gaan en dan verder om contact te maken met de Britse troepen in Veere. In Oostkapelle werden nog
negen Duisters gevangen genomen voor men om 13.00 uur Serooskerke bereikte.
De blije bevolking verwelkomen de Buffalo's in Serooskerke
De kleine kolonne werd uitzinnig begroet de bevolking van Serooskerke toen deze vanuit het noorden de
Noordweg nam om vervolgens de Gapingseweg te gaan nemen, naar Gapinge, waar nog Duits verzet zou zitten.
Was de dorpskern van Serooskerke redelijk droog gebleven, de buitenwijk stond blank. En zo kon het
voorkomen dat eerste Buffalo in de kolonne moest uitwijken voor de boot van de caféhouder van café Veldzicht.
De tweede Buffalo, ’Conqueror’, kon wel haar geplande route vervolgen en liep daardoor op een zware granaat van de
kustartillerie, die als boobytrap onder water was geplaatst.
De uitelkaar geklapte Buffalo ’Conqueror’ in Serooskerke
De explosie was zo krachtig dat er 20 man omkwamen,
5 bemanningsleden van de Buffalo en 15 Royal Marines, waaronder Lt. W.H. England en een hospik. De gewonden
werden in de overgebleven Buffalo’s geplaatst en met grote verslagenheid werd weer teruggekeerd naar Domburg.
De slachtofferlijst naast het monument in Serooskerke
Om de cirkel rond Walcheren af te sluiten gaan we nu (pas) naar Domburg.
Neem hiertoe de N 287 naar Oostkapelle en dan door naar Domburg.
Op de volgende pagina
op naar Domburg,...
Klik hieronder op de
kleine bunker aan de Krommeweg
|
