Gedurende 1953 werd besloten om een Rolls-Royce Merlin in de Hispano HA-1109, zoals het toestel nu te boek stond, te bouwen. Vloog het prototype Me 109 met een Rolls-Royce motor (een Kestrel), nu kreeg het de motor van zijn vijand, de Spitfire en Hurricane. In deze configuratie vloog het toestel, nu Hispano HA 1112 M1L Buchon genoemd, tot half jaren zestig bij de Spaanse defensie. Mahaddie bleek na inspectie voldoende onderdelen te hebben om 27 complete jagers te bouwen, waarvan 18 luchtwaardig. Het technische personeel van de Spaanse luchtmacht begonnen aan hun werk de Me 109’s te herbouwen. Voor ieder vliegwaardig toestel was $1000 beschikbaar, voor een taxiend vliegtuig, $600. Er werden ‘steunen’ onder het kielvlak gebracht, namaak mitrailleurs in de vleugels en aan de bovenzijde van het motorcompartiment werden ook replica machinegeweren geplaatst.

De Spaanse Messerschmitt was voorzien van ronde vleugeltips, deze moesten verwijderd worden om de vleugel van 1940 te verkrijgen. Tijdens de testvlucht, gemaakt door Commandante Pedro Santa Cruz, bleken de vliegeigenschapppen veel beter waren. Santa Cruz vroeg zich hardop af waarom die vleugels ooit rond gemaakt waren?

Tijdens de Tweede Wereldoorlog kreeg Spanje toestemming om de Heinkel He 111 in licentie te mogen bouwen. Buiten de 70 door de Duitsers geleverde He 111's bouwde Construccions Aeronauticas SA (CASA) 130 exemplaren.

Aangezien het onmogelijk werd motoren uit Duitsland te krijgen na de oorlog werd besloten om de Rolls-Royce Merlin motor aan de bommenwerper te hangen. Tussen 1953 en 1956 werden 70 C.A.S.A 2.111, zoals de bommenwerper in Spanje te boek stond, omgebouwd om de Merlin 500 motor te dragen.

Van de C.A.S.A 2.111 bommenwerpes waren er in 1966 nog 32 in actieve dienst. En deze waren niet te koop. De filmmaatschappij wilde ze graag op leenbasis. De Spaanse regering wees het af. De relatie tussen Engeland en Spanje was in een 'koude' periode verwikkeld aangaande de eigendomsproblematiek van Gibraltar. Diplomatiek werd er van alles aan gedaan, maar de druk van Rolls-Royce gaf de doorslag. Zij voorzagen Spanje van de essentiële reserveonderdelen voor de Merlins, waarop Franco alsnog zijn toestemming gaf. Spitfire Productions Ltd mocht gebruik maken van de Heinkels. Bovendien zou de Spaanse regering zorgen voor de bemanning, brandstof, onderhoud, etc. Het enige wat van de filmstudio verwacht werd, was het overschilderen van de bommenwerpers naar Duitse en weer terug naar Spaanse kleuren en kentekens.

De Spanjaarden gaven toestemming aan de filmploeg om de basis Tablada te gebruiken voor uitbeelding van onder andere een Duits vliegveld in Frankrijk.

Er ontbraken nog wel een paar specifieke toestellen die de Duitsers in de zomer van 1940 hadden ingezet. Veelvuldig vlogen er Messerschmitt Me 110 het Kanaal over, net als de Dornier Do 17, de Junkers Ju 88 en Junkers Ju 87 Stuka. Waren de eerste drie te passeren, de laatste, de Ju 87 Stuka, die was voor het verhaal wel belangrijk. Stuka’s werden ingezet om de ogen van de RAF, de radar, blind te gooien.

Van de MoD werd toestemming verkregen om de Junkers Ju-87G-2, 494083/8474M, te gebruiken. De Stuka werd overgebracht naar RAF Henlow om gerestaureerd te worden tot vliegwaardig. Het kreeg de juiste kleuren en de codering 'W8 + A'. Nadat de motor na drie pogingen was aangeslagen, bleek het toch te riskant om het kostbare toestel veilig te kunnen laten vliegen, want onderzoek aan de romp en vleugels wees uit dat deze gerestaureerd moesten worden en de kosten zouden veel te hoog uitvallen. (Zie tevens laatste pagina van Battle of Britain, de film).

Onder leiding van Vivian Bellamy werd vervolgens een poging ondernomen om twee Percival Proctors om te bouwen en door te laten gaan als een Ju 87 Stuka (een zogenaamde ‘Proctuka’). Met één toestel werd vijf uur lang test gevlogen. Maar de verticale duikvlucht bleek onuitvoerbaar, men vreesde dat de vleugels af zouden breken bij optrekken. Ondanks een sterkere motor was het toestel erg instabiel.

Uit de verte, bij donker weer, zag het er redelijk realistisch uit. Toch werd uiteindelijk gekozen voor schaalmodellen van 1 op 8, gemodelleerd aan de Ju 87D uit het RAF museum.

Voor twee scènes waren Junkers Ju 52’s nodig. Tijdens de openings-credits arriveert Feldmarschall Erhard Milch in een Ju 52 om de parate Heinkel bommenwerperseenheden te inspecteren. De andere scène bracht de Heinkel He 111 gezagvoerder Brandt en zijn navigator naar Berlijn (San Sebastian in Spanje!) om verantwoording af te leggen voor hun nachtelijk bombardement op Londen. De Spaanse luchtmacht kon deze ook leveren in de vorm van twee CASA 352’s, in licentie gebouwde Ju 52 toestellen.