GEORGE S. PATTON
'Old Blood and Guts' (3)

’We’re not going to just shoot the sons-of-bitches, we’re going to rip out their living Goddamned guts and use them to grease the treads of our tanks. We’re going to murder those lousy Hun cock suckers by the bushel-fucking-basket. War is a bloody killing business. You’ve got to spil their blood, or they will spill yours. Rip them up the belly. Shoot them in the guts! When shells are hitting all around you and you wipe the dirt off your face and realize that instead of dirt it’s blood and guts of what once was your best friend beside you,… you’ll know what to do!

George S. Patton, June 5, 1944

Patton vecht voor discipline

Patton, geliefd en tegelijkertijd gehaat van hoog tot laag. De manschappen hadden respect voor zijn optreden aan het front, zijn eigenzinnige vechtersmentaliteit en vooral zijn minachting tegen de bevelvoerende staf. Maar vreesden zijn plotselinge uitbarstingen en zijn vaak kleinzieligheid door over kleine zaken vallen. Maar die kleinigheden waren voor Patton juist van doorslaggevend belang als het er op aan kwam tijdens het gevecht. Hij verwachtte niet alleen, maar eiste, dat een ieder zich aan zijn toegewezen taak hield, niet bang was, en dat de ene man de andere zou stimuleren. Hoog in Patton zijn vaandel was orde en netheid ten alle tijden. Van iedereen werd verwacht zich zoveel mogelijk aan de voorgeschreven uniformiteit te houden. Om zijn pleidooi kracht bij te zetten werden er boetes opgelegd die varieerden van $50 voor officieren en $25 voor reguliere manschappen, voor mecaniciens, hospitaalmedewerker tot de man in het veld.

"Radio th' ol' man we'll be late on account of a thousand-mile detour."

Patton zijn opvattingen waren gewild stof voor cartoonisten om de draak mee te steken. De bekendste cartoonist die graag gebruik maakte van de GI ten velde en Patton zijn 'regels', was William Henry 'Bill' Mauldin (29-12-1921 / 22-01-2003) die zijn cartoons publiceerde in Stars and Stripes.

William 'Bill' Mauldin achter zijn tekentafel

Mauldin was sergeant in de 45th Infantry Division, die het Purple Heart verdiende vanwege verwondingen opgelopen bij Cassino, toen hij voor het eerst zijn 'soldaten in het veld' (de zogenaamde dogfaces, de ongeschoren GI's) begon te tekenen. Deze ontwikkelden zich langzaam tot de twee figuren Willie en Joe. Veel oude school officieren ergerden zich mateloos aan Willie en Joe, met name Patton. Deze schreef een brief aan de Stars and Stripes om te stoppen met deze ondermijnende activiteit anders zou hij de soldatenkrant niet langer verspreiden in het Derde Leger. Vooral de cartoon over het glad geschoren zijn en het dragen van een stropdas deed hem in woede uitbarsten. Eisenhower regelde een onderhoud tussen Patton en Mauldin. In maart 1945 reed Mauldin naar Patton in Luxemburg. Patton probeerde op zijn bombastische wijze Mauldin te overdonderden met een disciplinaire preek over hoe het Amerikaanse leger geportretteerd diende te worden. Hij vreesde dat de tekeningen tot muiterij konden lijden en dat hij een medaille van Duitse zijde verdiende voor het meewerken om de discipline naar de verdommenis te helpen. Mauldin mocht zijn weerwoord geven, maar Patton had er geen oor voor, alleen de opmerking dat 'hij hem er het liefst voor in de lik wilde gooien'. Willie en Joe bleven gepubliceerd omdat Eisenhower ook wel zag dat het onschuldige tekeningen waren die het moraal van de GI geen schade toebrachten.

"Straighten those shoulders! How long have you been in the army?"

Mocht Maulin doorgaan met zijn 'ondermijnende' activiteiten, Patton bleef zelf de haviksoog om toe te zien dat zijn leger er onberispelijk bij liep. Daarbij lette hij niet alleen op de persoon, maar ook op zijn materiaal. Hij duldde maar weinig aanpassingen aan voertuigen die niet in het handboek stonden. Hij kon zich enorm opwinden als zijn tanks volhingen met allerlei in het veld verzonnen zaken om de bepantsering te verbeteren. Rapporten zouden aantonen dat juist zandzakken de constructie eerder verzwakten dan verbeterden. Granaten konden, afgevuurd onder een hoek, nog wel eens afbuigen op het staal, terwijl de extra 'bepantsering' het karakter van de baan zo veranderen dat het de structuur nadelig veranderde, met alle gevolgen van dien, zo luidde de theorie. Patton ging ervan uit dat de producenten van zijn 'hardware' het beste met zijn manschappen voorhadden, en dat extra voorzieningen niet nodig waren. Maar belangrijker was dat het leek dat Amerikaanse tanks inferieur waren ten opzichte van de Duitse.

Patton heeft de bemanning 'op hun nummer gezet' van deze M4A3E8
(14th Armored Div. was van het 7de Leger toegevoegd aan 3de Leger)

Patton zal jaloers geweest zijn op de uitmuntende bepantsering van Duitse tanks en het zware geschut dat die tanks voerden. Dus geen extra aangebrachte bepantsering, de mannen moesten maar geloof hebben in hun wapens zoals ze waren en een colonne 'schone' tanks zag er volgens Patton ook een stuk beter uit.

De in de VS mateloos populaire Patton
sierde het omslag van Life in januari 1945

Vanaf begin januari 1945 werd het offensief van Patton voortgezet om de Duitsers voorgoed over de grens van Luxemburg en naar Duitseland op te jagen. Op 11 januari werd de verbinding gelegd in Houffalize door Patton zijn 11de Pantserdivisie en de 2de Pantserdivisie van het Eerste Leger. De ‘Buil’ was dicht geknepen. Patton kreeg de opdracht in het defensief te gaan en niet terug te keren naar het Saargebied. Patton explodeerde en eiste een offensief. Bradley wees er op dat Montgomery zich opmaakte voor de Rijnoversteek en dat Patton daarvoor een verdediginglijn moest maken. Patton dreigde met ontslag waarop Bradley voorstelde dat het Derde Leger een ‘actieve verdediging’ mocht voeren. Meer had George Patton niet nodig. Hij stuurde gelijk een verkenning uit richting Bitburg en Trier. De ‘verkenning’ werd een aanval dat uitliep op een overwinning. Dit mede dankzij het ‘lenen’ van de 10de Pantserdivisie dat eigenlijk tot doel had om Duitse verzetshaarden te zuiveren uit het Saar- Moeselgebied. Voorgaande klinkt erg eenvoudig maar was het verre van. Patton moest zich in alle bochten wringen en dwars liggen om zijn zin door te drijven. Steeds werd er gevraagd om de 10de Pantserdivisie terug te geven aan het VIIIste Legerkorps van Middleton. Maar Trier stond hoog op het verlanglijstje van Patton en de 10de diende daarvoor te zorgen. Trier viel in handen en werd gezuiverd op 1 maart 1945.

Voor meer info over Trier;
'KLIK HIER'

Patton zijn tanks rollen door de straten van Trier

Op 3 maart kregen Hodges Eerste Leger en Patton zijn Derde Leger de opdracht zich gereed te maken voor de sprong naar de Rijn. Patton zijn geliefde 4de Pantserdivisie onder leiding van Gaffey werd vooruit gestuurd. Er werden afstanden van 50 km in twee dagen afgelegd. Zonder hulp van infanterie, artillerie en bevoorrading stormde de 4de op de Rijn af waar op 8 maart contact werd gemaakt met de 11de Pantserdivisie die getracht had de 4de bij te houden. Hiermee zaten elf Duitse divisies klem tussen het Derde en Eerste Leger waarmee de Eifel-campagne, na zuivering, ten einde liep. Ten zuiden van de Moezel zaten 150.000 Duitsers klem van het Zevende Leger, tussen Patton zijn Derde in het noorden en het Amerikaanse Zevende Leger dat vanaf Saarbrücken oprukte. Patton zijn 4de Pantser stak de Moezel bij Koblenz over en deed een heftige aanval op de achterhoede van het Zevende Duitse Leger. De 5de en 90ste Infanterie van het XIIde Legerkorps volgde in het spoor van de 4de. In het westen brak het XXste Legerkorps door de Siegfriedlinie en maakte contact met het XIIde nabij de Hunsrück waarbij resten van 10 Duitse divisies werden ingeloten in een pocket die vanuit het zuiden versterkt werd door het Amerikaanse Zevende Leger. Het Derde Leger rukte van Koblenz tot voorbij Mainz zuidwaarts. Onderweg werden 37.000 dode Duitse soldaten geteld, en 82.000 gevangen genomen. De verliezen voor het Derde Leger bedroeg tijdens deze campagne 1043 man. (Een rare bijkomstigheid was het vervangen< door SHAEF, van Gaffey als commandant van de 4de Pantserdivisie, voor brigade-generaal Hoge, de man die de Ludendorff brug bij Remagen intact pakte op 7 maart. Als reden voor de vervanging van Gaffey, werd ‘zijn traagheid’ gegeven.)

Veldmaarschalk Montgomery zou binnenkort de Rijn oversteken. Deze lang voorbereide en sensationele oversteek zou op 24 maart 1945 plaatsvinden. Er was een strijdmacht van 100.000 man, steun van artillerie, luchtlandingen en bombardementsvluchten. Deze grote strijdmacht was ‘het’ grote moment voor Monty waarmee hij veel fouten zou doen vergeten. Was bij Remagen al een bruggenhoofd gevormd door het Eerste Leger, Montgomery zijn 21 Legergroep was nu aan de beurt. Niets of niemand zou hem daarvan kunnen of durven weerhouden. Maar er was een generaal, een Amerikaan met een eigen idee daarover, die ook aan de Rijn stond. Nu kon hij Montgomery eens laten zien dat een snelle aanval zonder lange voorbereiding ook van beslissend belang kon zijn. Patton gaf opdracht om op 22 maart onder bevel van generaal Irwin met de 5de Infanterie Divisie in stormboten de Rijn over te steken. Om 22.30 uur staken de boten van wal nabij Oppenheim. Ten noorden van de oversteek werden SS troepen bezig gehouden door aanhoudend artillerievuur. Bij dageraad waren zes bataljons van het 5de overgezet en hadden een klein bruggenhoofd gevormd aan de oostelijke oever van de Rijn. Zes uur na de start was de divisie aan de overzijde en was al begonnen met het aanleggen van pontonbruggen.

In de vroege ochtend van de 23ste maart belde Patton Bradley. Deze schrok zich een hoedje toen de mededeling tot hem doordrong; ‘Brad, don’t tell anyone,… but I’m over.’ De geheimhouding was eerder om de Duitsers geen lucht te geven, want het was een linke landing die nog alle kanten op kon. Maar enkele uren later maakte luitenant-kolonel Richard Stillman tijdens de stafvergadering van de 12 Legergroep bekend dat Patton op 22 maart de Rijn was overgestoken, waarbij hij grijnzend vertelde dat dit zonder enige steun was gebeurd (verwijzende naar de over de top voorbereiding van de 12de Legergroep onder Montgomery. Maar de Duitsers waren niet van plan simpel Patton binnen te laten. 150 Duitse vliegtuigen, waaronder de laatste nieuwe jachtbommenwerpers, aangedreven door straalmotoren, vielen het bruggenhoofd aan. Het Derde Leger wist 33 vliegtuigen neer te halen.


Patton voegt extra 'water' toe aan de Rijn

Patton belde weer met Bradley en verzocht het wereldkundig te maken dat het Derde Leger reeds aan de overkant van de Rijn stond, eerder dan Montgomery. Dit was een zware tegenvaller voor Montgomery. Churchill had met ‘vooruitziende blik’ reeds een overwinningsspeech met felicitaties geschreven voor de ‘ eerste oversteek van de Rijn’ en opgenomen voor de BBC radio. Door een fout werd deze toch uitgezonden, terwijl Patton zijn Derde Leger al zesendertig uur aan de overzijde was. Uit minachting voor de Rijn en Monty zijn overdreven ‘gedoe’ urineerde Patton tijdens zijn oversteek in de rivier.

Saving Lt.Col. Waters?

Met een snelheid van 50 km per dag rukte het Derde en Eerste Leger door het oosten en zuiden van Duitsland. Patton was nu de machtigste man van het Amerikaanse leger met een half miljoen soldaten onder zijn leiding. Eisenhower prees Patton openlijk, maar de oorlog liep ten einde en Patton zou weldra ontheven worden van het commando over zijn geliefde Derde Leger. Patton kon geen kwaad meer doen,… zo leek het. In de laatste dagen van maart begon een avontuur, dat de naam ‘Hammelburg-affaire’ zou krijgen,... een actie met een staartje. Op 26 maart gaf Patton een gevechtsgroep van de 4de Pantserdivisie de opdracht om door de linies te breken nabij Schweinheim en een aanval uit te voeren op een krijgsgevangenenkamp, met Amerikaanse militairen, bij Hammelburg. De gevechtsgroep van 300 man baande zich vechtende een weg over 100 kilometer. Kapitein Baum, die de formatie leidde, verloor veel manschappen en voertuigen, maar zette door en bevrijdde het kamp. Maar er waren zoveel voertuigen verloren gegaan dat hij slecht enkele mannen mee terug kon nemen. Ondertussen was de terugweg afgesneden door Duitse troepen en moest Baum in de verdediging. Alle pogingen uit te breken liepen op niets uit en zo werden de laatste overgeblevenen van de gevechtsgroep, waaronder een gewonde Baum, gevangen genomen. Het zou nog een week duren voor het Derde Leger alsnog doordrong tot het kamp en het deze maal echt bevrijdde.

George S. Patton bezoekt zijn zijn schoonzoon, luitenant-kolonel John Waters
in het hospitaal nadat deze bevrijd was (voor de tweede keer)

De eerste operatie, om het krijgsgevangenenkamp bij Hammelburg te bevrijden, was mislukt en Patton persoonlijk probeerde de zaak in de doofpot te stoppen. Journalisten vroegen naar de opdrachtgever en wat de noodzaak van de operatie was geweest. Patton gaf toe dat hij de opdracht had gegeven, maar meer uit tactische overweging om de Duitsers op een dwaalspoor te brengen. Toen een journalist opmerkte dat toevalligerwijze zijn schoonzoon, luitenant-kolonel John Waters, in dat krijgsgevangenkamp zat beweerde Patton dat hij dat pas had gehoord negen dagen na de operatie. Daarna werd er (voorlopig) geen aandacht meer aan het ‘voorval’ besteed.

15 April 1945, het einde van de oorlog komt in zicht

(collectie Gerard den Drijver)

Op 16 april, 1945, kreeg het Derde Leger opdracht halt te houden en te hergroeperen en in zuidwestelijke richting af te zakken en de restanten van Hitler zijn leger naar Oostenrijk op te jagen. Op 4 mei vocht de 2de Pantserdivisie om het bezit van Linz. Diezelfde dag belde Bradley met Patton en vroeg wanneer hij Tsjecho-Slowakije kon binnenvallen om daar de Duitse bezetter te verdrijven. Patton deelde mee dat hij ‘morgenochtend’ het gevecht aan kon gaan. Hij had hiervoor de beschikking over 540.000 man, waaronder de ongeoefende 16de Pantserdivisie en vier toegevoegde divisies van het Vde Legerkorps. Op 5 mei om 08.00 uur trok het XIIde Legerkorps Tsjecho-Slowakije binnen. Patton kreeg toestemming om Praag te pakken, maar mocht beslist niet in conflict komen met de Russen die uit het oosten oprukten. Op 6 mei kreeg Patton te horen dat Tsjechische patriotten de laatste Duitsers uit Praag bezig waren te verdrijven en dat ze de stad over wilden geven aan de Amerikanen. Patton besloot zich stil te houden (en vooral onbereikbaar) zodat er geen tegenorders roet in het eten zouden gooien. Maar Eisenhower drong er bij Bradley op aan dat er een internationaal conflict dreigde als Patton Praag zou opeisen, de stoplijn was Pilsen/Budweis/Karlsbad. Op 8 mei werd de stoplijn bereikt en dat werd de finale stopstreep voor het Derde Leger. De volgende dag, 9 mei, 1945 kreeg Patton de bevestiging dat de 'Definitieve Duitse overgave' was vastgesteld op deze dag om 00.01 uur.

George S. Patton geschilderd door Boleslaw Czedekowski
rechts; het poseren nagespeeld in de film 'Patton'

Eindelijk leek er rust te komen in het jachtige leven van George Patton. Maar toen hij lucht kreeg dat een censor van de SHAEF zijn mond voorbij had gepraat over de Hammelburg-affaire en de man daarop ontsloeg, kreeg hij persoonlijk met Eisenhower te maken die hem ongezouten de waarheid vertelde. Patton had zich buitensporige privileges aangemeten, dit door zijn ‘plaats’ (lees; 'levende legende') in de recente geschiedenis. De vriendschap van een kwart eeuw brokkelde snel af. Patton was voorbestemd om de strijd voort te zetten in de Stille Oceaan op persoonlijke opdracht van president Roosevelt. Maar deze was overleden en die deal ging niet door. Eisenhower benoemde Patton tot militair gouverneur van de Duitse staat Beieren. Deze formele positie was niets voor een vechtjas als Patton.

Patton lacht ha(r)telijk met Zjoekov mee

Zijn haat tegen ‘het rode gevaar’, de Russen, stak Patton niet onder stoelen en banken. Een typerend voorval was tijdens een ontmoeting met de grote Russische maarschalk Zjoekov, de veroveraar van Berlijn, in september tijdens een parade in deze stad. Terwijl enorme Russische tanks voorbij denderden kon Zjoekov het niet nalaten de potentie van deze wapens te noemen,... 'het kanon van zo'n tank kon een granaat over een afstand van elf kilometer schieten'. Waarop Patton terugketste; ’Oja? Wel mijn beste maarschalk, laat ik u dit zeggen, als een van mijn artilleristen op u mensen zou gaan schieten binnen de 700 meter, dan zou ik hem voor de krijgsraad slepen wegens lafheid!’ Eisenhower geloofde nog in een soort van vriendschap (ondanks Churchill zijn beweringen van het tegendeel), en vreesde dat de relatie tussen hem de Russen gesaboteerd zou worden. Bijkomend nadeel in de ogen van Eisenhower was de ‘vriendschap’ die Patton met de verslagen Duitsers onderhield. Om hun dankbaarheid te tonen prezen ze Patton dat deze hen bevrijd hield van de ‘Russische horden’. Patton liet veel oud Nazi’s, wekrzaam in overheidsgebouwen, op hun plek zitten tegen de orders van Washington in. Patton redeneerde, waarschijnlijk terecht, dat de zittende Nazi's precies wisten waar alles was te vinden in de documenten van archieven van overheidsinstellingen. Het werkte een stuk efficiënter dan nieuwe mensen op dat soort posten te plaatsen die het wiel opnieuw zouden moeten uitvinden.

George S. Patton keert even terug naar de Verenigde Staten

Op 22 september, 1945 duwde Patton zijn eigen nek door de strop. Tijden een bijeenkomst met journalisten liet hij onomwonden weten niet in de-Nazificatie te geloven en dat militair gouvernement meer succes, voor dat moment, zou hebben. Hiermee viel hij rechtstreeks zijn baas, Eisenhower af. Ook de opmerking van een journalist dat Patton dan ook wel van mening zou zijn dat de Nazi’s, net als de Democraten en Republikeinen in de VS, op de zelfde manier bij hun partijen zouden zijn gekomen. Patton liep in deze val door volmondig in te stemmen met deze opmerking. De volgende dag kopten de laatste opmerking van Patton alle kranten in Amerika. Op 24 september kreeg Patton opdracht alles te herroepen tijdens een haastig belegde persbijeenkomst. Maar ook deze keer wist hij de verkeerde woorden te vinden en herhaalde hij min of meer zijn eerdere uitspraken. Op 28 september ontnam Eisenhower Patton zijn Derde Leger. Hij kreeg een ‘papieren leger’, het Vijftiende. Deze had als taak om de geschiedenis te schrijven waarin in onder ander Patton zelf een grote en nadrukkelijke rol had gespeeld.

George S. Patton tijdens een parade op 9 juni 1945, in Los Angeles, Californië

Ondanks dat Patton op een zijspoor was gezet, toerde hij als een held door Europa. Tijdens deze gelegenheden werd Patton soms uitgenodigd om zijn favoriete hobby, de jacht te beoefenen. Op 9 december, 1945 was Patton onderweg naar de bossen van Speyer. Aan de noordkant van Mannheim stuurde chauffeur soldaat Horace Woodring de Cadillac 75 Fleetwood Model 7533 door het rangeergebied. Patton wees zijn metgezel, Generaal Majoor Hobart 'Hap' R. Gay op de enorme ravage die er nog lag die herinnerde aan de oorlog. Chauffeur Woodring keek ook in de aangeduide richting. Omdat hij afgeleid was, zag Woodring een vrachtwagen te laat en reed er tegenaan. De klap was niet groot en Gay en Woodring waren dan ook niet gewond. Patton leek niet meer dan een kleine hoofdwond te hebben, maar gaf aan dat hij vermoedde verlamd te zijn. Hij moest aan Gay vragen zijn vingers te bewegen. Het vermoeden werd bewaarheid, Patton had een gebroken nek en was verlamd.

De media gaven constant updates aangaande situatie van Patton

Hij vocht nog enkele dagen voor zijn leven, maar op 21 december 1945 blies George S. Patton zijn laatste adem uit. Patton werd begraven op de Amerikaanse begraafplaats in Hamm in Luxemburg. Lag hij eerst tussen andere Amerikaanse soldaten, nu heeft hij zijn eigen hoekje. Een terecht eerbetoon aan een opmerkelijke leider uit de Amerikaanse krijgsgeschiedenis.

Uw verslaggever bij het graf van George S. Patton

Statistieken 1944/45 van het Derde Leger

De cijfers van het Derde Leger logen er niet om. Patton zijn leger bevrijde 12.000 dorpen en steden, waarvan 27 een bevolking hadden van 50.000 of meer. Het Derde Leger maakte 765,483 krijgsgevangenen gedurende de veldtocht, 515,205 Duitsers gaven zich in de laatste week van de oorlog over aan Patton (totaal; 1.280,688). 144.500 vijandelijke troepen kwamen om door inzet van het Derde Leger, en 386.200 raakten gewond. De totale verliezen aan Duitse kant, inclusief de gevangenen, kwamen daardoor op 1.811,388 door toedoen van het Derde Leger. In vergelijking; Patton zijn Derde Leger leed een verlies van 139,646 manschappen, waarvan 16.596 gedood, 96.241 gewond en 26.809 vermist tijdens acties. Wat inhoudt dat er 13 Amerikaanse soldaten omkwamen tegen 100 Duitse soldaten.

'KLIK HIER'
Voor het lezen van de complete speech
van 5 juni 1944 :