Patton belde weer met Bradley en verzocht het wereldkundig te maken dat het Derde Leger reeds aan de overkant van de Rijn stond, eerder dan Montgomery. Dit was een zware tegenvaller voor Montgomery. Churchill had met ‘vooruitziende blik’ reeds een overwinningsspeech met felicitaties geschreven voor de ‘ eerste oversteek van de Rijn’ en opgenomen voor de BBC radio. Door een fout werd deze toch uitgezonden, terwijl Patton zijn Derde Leger al zesendertig uur aan de overzijde was. Uit minachting voor de Rijn en Monty zijn overdreven ‘gedoe’ urineerde Patton tijdens zijn oversteek in de rivier.

Met een snelheid van 50 km per dag rukte het Derde en Eerste Leger door het oosten en zuiden van Duitsland. Patton was nu de machtigste man van het Amerikaanse leger met een half miljoen soldaten onder zijn leiding. Eisenhower prees Patton openlijk, maar de oorlog liep ten einde en Patton zou weldra ontheven worden van het commando over zijn geliefde Derde Leger. Patton kon geen kwaad meer doen,… zo leek het. In de laatste dagen van maart begon een avontuur, dat de naam ‘Hammelburg-affaire’ zou krijgen,... een actie met een staartje. Op 26 maart gaf Patton een gevechtsgroep van de 4de Pantserdivisie de opdracht om door de linies te breken nabij Schweinheim en een aanval uit te voeren op een krijgsgevangenenkamp, met Amerikaanse militairen, bij Hammelburg. De gevechtsgroep van 300 man baande zich vechtende een weg over 100 kilometer. Kapitein Baum, die de formatie leidde, verloor veel manschappen en voertuigen, maar zette door en bevrijdde het kamp. Maar er waren zoveel voertuigen verloren gegaan dat hij slecht enkele mannen mee terug kon nemen. Ondertussen was de terugweg afgesneden door Duitse troepen en moest Baum in de verdediging. Alle pogingen uit te breken liepen op niets uit en zo werden de laatste overgeblevenen van de gevechtsgroep, waaronder een gewonde Baum, gevangen genomen. Het zou nog een week duren voor het Derde Leger alsnog doordrong tot het kamp en het deze maal echt bevrijdde.

De eerste operatie, om het krijgsgevangenenkamp bij Hammelburg te bevrijden, was mislukt en Patton persoonlijk probeerde de zaak in de doofpot te stoppen. Journalisten vroegen naar de opdrachtgever en wat de noodzaak van de operatie was geweest. Patton gaf toe dat hij de opdracht had gegeven, maar meer uit tactische overweging om de Duitsers op een dwaalspoor te brengen. Toen een journalist opmerkte dat toevalligerwijze zijn schoonzoon, luitenant-kolonel John Waters, in dat krijgsgevangenkamp zat beweerde Patton dat hij dat pas had gehoord negen dagen na de operatie. Daarna werd er (voorlopig) geen aandacht meer aan het ‘voorval’ besteed.

Op 16 april, 1945, kreeg het Derde Leger opdracht halt te houden en te hergroeperen en in zuidwestelijke richting af te zakken en de restanten van Hitler zijn leger naar Oostenrijk op te jagen. Op 4 mei vocht de 2de Pantserdivisie om het bezit van Linz. Diezelfde dag belde Bradley met Patton en vroeg wanneer hij Tsjecho-Slowakije kon binnenvallen om daar de Duitse bezetter te verdrijven. Patton deelde mee dat hij ‘morgenochtend’ het gevecht aan kon gaan. Hij had hiervoor de beschikking over 540.000 man, waaronder de ongeoefende 16de Pantserdivisie en vier toegevoegde divisies van het Vde Legerkorps. Op 5 mei om 08.00 uur trok het XIIde Legerkorps Tsjecho-Slowakije binnen. Patton kreeg toestemming om Praag te pakken, maar mocht beslist niet in conflict komen met de Russen die uit het oosten oprukten. Op 6 mei kreeg Patton te horen dat Tsjechische patriotten de laatste Duitsers uit Praag bezig waren te verdrijven en dat ze de stad over wilden geven aan de Amerikanen. Patton besloot zich stil te houden (en vooral onbereikbaar) zodat er geen tegenorders roet in het eten zouden gooien. Maar Eisenhower drong er bij Bradley op aan dat er een internationaal conflict dreigde als Patton Praag zou opeisen, de stoplijn was Pilsen/Budweis/Karlsbad. Op 8 mei werd de stoplijn bereikt en dat werd de finale stopstreep voor het Derde Leger. De volgende dag, 9 mei, 1945 kreeg Patton de bevestiging dat de 'Definitieve Duitse overgave' was vastgesteld op deze dag om 00.01 uur.

Eindelijk leek er rust te komen in het jachtige leven van George Patton. Maar toen hij lucht kreeg dat een censor van de SHAEF zijn mond voorbij had gepraat over de Hammelburg-affaire en de man daarop ontsloeg, kreeg hij persoonlijk met Eisenhower te maken die hem ongezouten de waarheid vertelde. Patton had zich buitensporige privileges aangemeten, dit door zijn ‘plaats’ (lees; 'levende legende') in de recente geschiedenis. De vriendschap van een kwart eeuw brokkelde snel af. Patton was voorbestemd om de strijd voort te zetten in de Stille Oceaan op persoonlijke opdracht van president Roosevelt. Maar deze was overleden en die deal ging niet door. Eisenhower benoemde Patton tot militair gouverneur van de Duitse staat Beieren. Deze formele positie was niets voor een vechtjas als Patton.

Zijn haat tegen ‘het rode gevaar’, de Russen, stak Patton niet onder stoelen en banken. Een typerend voorval was tijdens een ontmoeting met de grote Russische maarschalk Zjoekov, de veroveraar van Berlijn, in september tijdens een parade in deze stad. Terwijl enorme Russische tanks voorbij denderden kon Zjoekov het niet nalaten de potentie van deze wapens te noemen,... 'het kanon van zo'n tank kon een granaat over een afstand van elf kilometer schieten'. Waarop Patton terugketste; ’Oja? Wel mijn beste maarschalk, laat ik u dit zeggen, als een van mijn artilleristen op u mensen zou gaan schieten binnen de 700 meter, dan zou ik hem voor de krijgsraad slepen wegens lafheid!’ Eisenhower geloofde nog in een soort van vriendschap (ondanks Churchill zijn beweringen van het tegendeel), en vreesde dat de relatie tussen hem de Russen gesaboteerd zou worden. Bijkomend nadeel in de ogen van Eisenhower was de ‘vriendschap’ die Patton met de verslagen Duitsers onderhield. Om hun dankbaarheid te tonen prezen ze Patton dat deze hen bevrijd hield van de ‘Russische horden’. Patton liet veel oud Nazi’s, wekrzaam in overheidsgebouwen, op hun plek zitten tegen de orders van Washington in. Patton redeneerde, waarschijnlijk terecht, dat de zittende Nazi's precies wisten waar alles was te vinden in de documenten van archieven van overheidsinstellingen. Het werkte een stuk efficiënter dan nieuwe mensen op dat soort posten te plaatsen die het wiel opnieuw zouden moeten uitvinden.

Op 22 september, 1945 duwde Patton zijn eigen nek door de strop. Tijden een bijeenkomst met journalisten liet hij onomwonden weten niet in de-Nazificatie te geloven en dat militair gouvernement meer succes, voor dat moment, zou hebben. Hiermee viel hij rechtstreeks zijn baas, Eisenhower af. Ook de opmerking van een journalist dat Patton dan ook wel van mening zou zijn dat de Nazi’s, net als de Democraten en Republikeinen in de VS, op de zelfde manier bij hun partijen zouden zijn gekomen. Patton liep in deze val door volmondig in te stemmen met deze opmerking. De volgende dag kopten de laatste opmerking van Patton alle kranten in Amerika. Op 24 september kreeg Patton opdracht alles te herroepen tijdens een haastig belegde persbijeenkomst. Maar ook deze keer wist hij de verkeerde woorden te vinden en herhaalde hij min of meer zijn eerdere uitspraken. Op 28 september ontnam Eisenhower Patton zijn Derde Leger. Hij kreeg een ‘papieren leger’, het Vijftiende. Deze had als taak om de geschiedenis te schrijven waarin in onder ander Patton zelf een grote en nadrukkelijke rol had gespeeld.

Ondanks dat Patton op een zijspoor was gezet, toerde hij als een held door Europa. Tijdens deze gelegenheden werd Patton soms uitgenodigd om zijn favoriete hobby, de jacht te beoefenen. Op 9 december, 1945 was Patton onderweg naar de bossen van Speyer. Aan de noordkant van Mannheim stuurde chauffeur soldaat Horace Woodring de Cadillac 75 Fleetwood Model 7533 door het rangeergebied. Patton wees zijn metgezel, Generaal Majoor Hobart 'Hap' R. Gay op de enorme ravage die er nog lag die herinnerde aan de oorlog. Chauffeur Woodring keek ook in de aangeduide richting. Omdat hij afgeleid was, zag Woodring een vrachtwagen te laat en reed er tegenaan. De klap was niet groot en Gay en Woodring waren dan ook niet gewond. Patton leek niet meer dan een kleine hoofdwond te hebben, maar gaf aan dat hij vermoedde verlamd te zijn. Hij moest aan Gay vragen zijn vingers te bewegen. Het vermoeden werd bewaarheid, Patton had een gebroken nek en was verlamd.

Hij vocht nog enkele dagen voor zijn leven, maar op 21 december 1945 blies George S. Patton zijn laatste adem uit. Patton werd begraven op de Amerikaanse begraafplaats in Hamm in Luxemburg. Lag hij eerst tussen andere Amerikaanse soldaten, nu heeft hij zijn eigen hoekje. Een terecht eerbetoon aan een opmerkelijke leider uit de Amerikaanse krijgsgeschiedenis.

De cijfers van het Derde Leger logen er niet om. Patton zijn leger bevrijde 12.000 dorpen en steden, waarvan 27 een bevolking hadden van 50.000 of meer. Het Derde Leger maakte 765,483 krijgsgevangenen gedurende de veldtocht, 515,205 Duitsers gaven zich in de laatste week van de oorlog over aan Patton (totaal; 1.280,688). 144.500 vijandelijke troepen kwamen om door inzet van het Derde Leger, en 386.200 raakten gewond. De totale verliezen aan Duitse kant, inclusief de gevangenen, kwamen daardoor op 1.811,388 door toedoen van het Derde Leger. In vergelijking; Patton zijn Derde Leger leed een verlies van 139,646 manschappen, waarvan 16.596 gedood, 96.241 gewond en 26.809 vermist tijdens acties. Wat inhoudt dat er 13 Amerikaanse soldaten omkwamen tegen 100 Duitse soldaten.