De kracht van de Lancaster wordt geďllustreerd door het steeds weer verder opvoeren van de bommenlast. In de nacht van 10 op 11 april, 1942 wordt voor het eerst een bom van 4000 kg afgeworpen, een 6000 kg zware Tallboy wordt gedropt op 16 september, 1943 en de eerste 10.000 kg zware Grand Slam wordt op 14 maart, 1945 gelost.

De Grand Slam was een zwaardere uitvoering van de Tallboy. De bom viel met de snelheid van het geluid diep de aarde binnen om een aardschok te veroorzaken en daarna te exploderen. De Grand Slam zou met een 10 meter dikke betonlaag geen moeite hebben gehad! De eerste inzet van de Grand Slam was op 14 maart, 1945 op het viaduct van Bielefeld, Duitsland.

Deze belangrijke route voor het aan leveren van Duitse versterkingen naar het front moest uitgeschakeld worden. Al verscheidene bommen waren al eerder nabij het viaduct gedropt, maar zonder resultaat. Squadron Leader CC Calder van het 617 was de enige die een Grand Slam aan boord had, de andere Lancasters van het 617 gooiden een Tallboy. Meer dan 100 meter werd van het viaduct weggeslagen door de enorme kracht van de Grand Slam en Tallboys. Het viaduct kon voor het einde van de oorlog niet meer hersteld worden.

Na het mislukken van de spectaculaire actie van ‘Operation Market-Garden’ om de bruggen te pakken tot aan Arnhem en dan door te stoten Duitsland binnen bleef het westen van Nederland gebukt onder de Duitse knoet. Het spoorwegpersoneel staakte en er kwam geen voedsel meer naar het westen. Treinen die wel reden, deden dit alleen voor de Wehrmacht. Vrachtverkeer reed bijna door brandstofgebrek ook niet, dus ook via die weg was de aanvoer van levensmiddelen nagenoeg onmogelijk. Voedsel werd verder gerantsoeneerd. De winter van 1944/’45 kwam uitermate streng over Nederland, binnenwateren bevroren waardoor scheepvaart onmogelijk werd. Talloze Nederlanders overleefden deze Honger-winter niet.

In maart 1945 werd de opmars van de geallieerden weer hervat met ‘Operation Varsity’ door de Rijn over te steken. De geallieerden rukten ook verder op naar het noorden waardoor de aanvoer van levensmiddelen geheel werd afgesneden naar West-Nederland. Er begon zich in de eerste maanden van 1945 hongersnood af te tekenen voor de Nederlandse bevolking. Om de bevolking te ontzetten zouden de geallieerden een landing in kunnen zetten op het westen, maar vanwege ondermijnde dijken in Zeeland en het gevaar voor zeer veel slachtoffers onder de burgerbevolking, dat geen kant op kon, was dit plan onuitvoerbaar. Ook voorvoelde het geallieerde commando dat de oorlog door een vlotte opmars nu naar Berlijn wel eens zeer snel afgelopen kon zijn.

Op 8 april begonnen geheime onderhandelingen tussen de Duitsers, de geallieerden en vertegenwoordigers van het verzet. Het grootste probleem had de Duitse bezetter dat er vliegtuigen heel laag over Holland zouden vliegen die in plaats van voedsel ook wel parachutisten konden laten vallen. Maar er werd overeengekomen dat er vanaf 26 april een wapenstilstand over het westen van Nederland zou worden afgekondigd.

En op zondag 29 april was het dan zover. Tussen de middag werd de bevolking van Nederland via de BBC radio van Operatie Manna op de hoogte gebracht. Vol vewachting gingen de mensen de straat op, of klommen zelfs op daken om vol verwachting naar het westen te kijken. De eerste toestellen die aan kwamen vliegen, om 13.00 uur, waren enkele Mosquito's die als pathfinders fungeerden. Om 13.10 uur kwamen de Lancasters even ten zuiden van Rotterdam Nederland binnen. Rondom de terreinen hadden de Duitsers luchtafweer geplaatst, maar deze bleven zwijgen.

Tussen de 600 en 400 voet (200 tot 150 meter) lieten de Lancasters hun flaps zakken en sommigen deden zelfs hun landingsgestel naar beneden om de snelheid terug te brengen. De bommenluiken gingen open en uit de Lancasters viel 500 ton aan levensmiddelen. Niet alleen zakken met boter, bloem, eipoeder etc., ook eigen rantsoenen van bemanningsleden, zoals sigaretten, chocolade dwarrelden naar de aarde. De eerste dag waren er 242 Lancaster ingezet, maar niet alle toestellen zouden hun doel bereiken vanwege technische problemen moesten een tiental afhaken. De volgende dag brachten meer dan 480 Lancasters 1000 ton aan levensmiddelen.

Dinsdag 1 mei kwamen de Lancasters weer en dropten wederom een dikke 1000 ton aan voedsel. Op deze dag zetten ook de Amerikaanse 8th Air Force haar B-17’s in om voedsel aan te voeren, door hen Operation Chowhound genoemd. Bijna 400 Flying Fortresses brachten die dag 770 ton in kisten verpakte goederen. Helaas kwam een enthousiaste toeschouwer om het leven toen hij door zo’n kist werd getroffen. De bevolking was uitzinnig van vreugde, langs de velden was het een drukte van belang en ook vanaf de daken werd uitgelaten gezwaaid naar de bemanningen. Menig traan werd geplengd aan boord, in plaats van bommen en destructie bracht men hoop en brood.

De Duitsers trokken zich terug van de droppingsterreinen, ook zij realiseerden zich bij het aanschouwen van de massa bommenwerpers die ongehinderd op lage hoogte hun werk konden doen, dat de oorlog op haar einde liep. Ook de volgende dagen kwamen de broodwerpers terug, al werd het minder, want de onderhandelingen voor een algehele capitulatie waren in een ver gevorderd stadium. Op 5 mei 1945 gaven de Duitsers zich over. Maar tot 8 mei bleven de bommenwerpers voedsel brengen ondanks dat het verkeer over de weg al op gang was gekomen. RAF Bomber Command had in 3156 vluchten in totaal 6685 ton aangevoerd, terwijl de Amerikaanse luchtmacht daar nog eens 5100 ton aan toevoegde. Deze eerste hulp spaarde heel veel levens, en was niet alleen een enorme morele opsteker voor de Nederlandse hongerende bevolking, ook voor de bemanningen in hun bommenwerpers die er bij betrokken waren, was het een geweldige afsluiting van 5 jaar oorlog.