Patton bezoekt gewonden in het 12th Evacuation Hospital
Een soortgelijkende situatie liep uit de hand

Patton bracht op 14 augustus 1943 een bezoek aan een veldhospitaal. Dit zogenaamde evacuactiehospitaal lag dicht aan het front. Met veel eerbied sprak hij met enkele gewonden en prees hun inzet en dapperheid.

Toen hij bij een ogenschijnlijk gewonde soldaat aankwam die in een veldbed lag, vroeg Patton hem wat er met hem aan de hand was. De soldaat barste in snikken uit en snotterde dat hij er niet meer tegen kon. Patton ontstak in woede; ‘wat zeg je daar?’ De soldaat klaagde niet meer tegen het granaatvuur te kunnen en dat zijn zenuwen hem parten speelden. De generaal begon te schreeuwen,… ‘You’r nervous,… Godamn it, your just a fuckin’ coward, you son-of-a-bitch! Patton gaf de soldaat een klap in het gezicht en orderde de soldaat te stoppen met grienen omdat hij niet wilde dat deze ‘slapjanus’ voor de ogen van al die gewonden deze verdomde lafaard moesten aanzien. Hij gaf de man nog een klets om de oren en gaf opdracht aan de dienstdoende officier van het veldhospitaal om de ‘lafaard’ de tent uit te gooien. Hij wende zich wederom naar de soldaat en vertelde hem dat hij terug ging naar het front, om te vechten, wellicht gewond te raken of gedood. Als hij zou weigeren dan zou hij hem laten doodschieten. Patton greep naar zijn revolver: ‘Ik zou je eigenlijk zelf moeten neerschieten’,… Vloekend en tierend verliet Patton de tent. Ondanks een rapport over het incident deed Alexander, nog Bradley iets met de zaak.

Op 17 augustus trok generaal Truscotts 3de Divisie Messina binnen, slechts minuten voor Montgomery’s Achtste Leger de stad introk. Enkele uren later werd Patton door de Britse brigadegeneraal Currie gefeliciteerd met ‘een verdraaid mooie race’.

Ondertussen was Eisenhower op de hoogte gebracht van het incident tussen de Patton en de soldaat. Deze liet een onderzoek instellen en gaf opdracht aan Patton om zijn verontschuldigingen aan te bieden aan de betrokken mannen van het hospitaal en de afgevaardigde leden van zijn commando. Maar daarmee was de kous niet af. Drew Pearson vertelde het verhaal over de radio en een ware regen aan protesten was er de oorzaak van dat Patton op Sicilië achterbleef terwijl zijn leger de laars van Italië binnentrok. In Amerika riepen sommige senatoren dat Patton voor de krijgsraad moest worden gedaagd. De zaak sleepte zich maanden voort. Maar de publieke opinie was over het algemeen gunstig gestemd voor Patton.
Begin januari 1944 werd hij ontheven over het commando van het Zevende Leger en kreeg te horen dat hij niet betrokken zou zijn bij Operatie Anvil, de landing in Zuid-Frankrijk. De grote invasies in Europa dreigden voor George Patton verloren te gaan. Maar op 22 januari, 1944 kreeg Patton de opdracht zich in het Verenigde Koninkrijk te melden voor een nieuw commando.

Op 28 januari, 1944 kwam Patton in Londen aan waar hij enige tijd later een ontmoeting had met Eisenhower. Deze deelde Patton mede dat hij het commando zou krijgen over de fictieve First United States Army Group. Deze Group was onderdeel van Operation Quicksilver dat in het leven was geroepen om de Duitsers te laten geloven dat de Geallieerde landingen zouden gaan plaatst vinden bij Calais.

De fictieve First United States Army Group werd groots aangepakt met een 'hoofdkwartier' met volledige staf in Dover. Het 'onderdeel' kreeg zelfs een eigen insigna. Eisenhower beloofde verder aan Patton dat hij vervolgens een echt leger zou gaan commanderen, namelijk het Amerikaanse Derde Leger. Ondanks dat hij ook moest vernemen dat Omar Bradley niet langer zijn plaatsvervanger was, maar algemeen opperbevelhebber van de Amerikaanse landstrijdkrachten zou worden, accepteerde Patton met graagte zijn ondergeschikte positie. Het Derde Leger, bleek uit de plannen voor Operation Overlord, zou niet gelijk landen in Normandië op 6 juni, maar enige tijd later. Patton moest zo vaak op zijn lippen bijten om zijn teleurstelling te verbergen dat er letterlijk en figuurlijk een gezwel op zijn lip vormde. Toen het onschuldig bleek, kreunde hij nors; ‘After all the butt-kissin’ I did around here, it’s no wonder I have a sore lip’.

Op 6 juli, een maand na de landingen, kwam Patton aan in Normandië. Zijn hoofdkwartier werd gevestigd nabij Néhou in de Cotentin van Normandië. Hier constateerde hij dat het 8ste Legerkorps, onderdeel van het Amerikaanse Eerste Leger, onder leiding van Middleton maar zeer traag vorderde. De heggen in de bocage hinderden de voortgang. Met grote verliezen werd niet meer dan zes kilometer in drie dagen afgelegd. Met de ‘gung-ho’ instelling die Patton ten toon spreidde was Bradley niet blij, maar hij wist wel dat Patton met zijn agressie wel eens de doorbraak zou kunnen forceren naar het zuiden van Normandië.

Op 26 juli 1944 werd Operation Cobra gestart door het Eerste Leger om op te rukken naar Avranches dat op 29 juli ingenomen werd.

Op dinsdag 1 augustus, 1944 werd Patton zijn Derde Leger eindelijk geactiveerd. Het Derde Leger bestaat dan uit het het XXste Legerkorps (dat het zuiden van Bretagne moest intrekken), het XVde Legerkorps (dat richting Le Mans in het oosten zou gaan) en het XIIde (dat het gat rond Avranches moest vergroten) en uit het Eerste leger toegevoegde, VIIIste Legerkorps (dat naar het westen van Bretagne en Brest moest oprukken en naar Rennes).

De eerste daad die Patton stelt is de opdracht aan generaal Grow om op zaterdag (binnen vijf dagen) Brest binnen te trekken. Hij had een weddenschap om vijf pond afgesloten met Montgomery. Brest lag 350 kilometer van Avranches, een onmogelijke taak. Terwijl Grow zijn 6th Armored Division naar Brest oprukt, zakte de 4th Armored Division (Patton zijn latere elite divisie) onder leiding van generaal Wood richting Rennes.

Patton’s strategie was die van een diepe penetratie zonder aan zijn flanken te denken. Generaal Troy Middleton, commandant van het VIIIste Legerkorps en oprukkende naar het zuiden van Bretagne beklaagde zich hierover bij Bradley. Middleton vreesde afgesneden te worden als de Duitsers in het offensief zouden gaan vanuit het oosten. Bradley stuurde persoonlijk de 79ste Divisie als versterking van de flanken en onderhield Patton over zijn strategie die alles wegwuifde. Toen Patton zich realiseerde dat Bretagne zonder veel tegenstand geen strategische doel bleek, doemde het visioen om Parijs te ontzetten op. Terwijl de opmars door Bretagne doorliep, werden elementen van het XVde Legerkorps onder leiding van Haislip naar Le Mans gestuurd.